Danıştay 4. Daire E.2023/8779 K.2025/356

Dava konusu istem: İstanbul İli, Eyüpsultan İlçesi, ... Merkez Mahallesi, ... Konutları, ... Sokak, No:... adresinde kafeterya olarak faaliyet gösteren işyerinin, işyeri açma ve çalışma ruhsatı bulunmadığı gerekçesiyle mühürlenerek faaliyetten men edilmesine ilişkin 27/05/2022 tarihli işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; davacının iş yeri açma ve çalışma ruhsat başvurusunun eksikliklerin tamamlanmamış olması nedeniyle ruhsat düzenlenemediği, söz konusu iş yerinin işyeri açma ve çalışma ruhsatı olmaksızın faaliyetine devam etmesi mümkün olmadığından ve ruhsatsız faaliyet gösteren işyerinin yetkili idare tarafından kapatılmasına ilişkin dava konusu işlemde, usule ve hukuka aykırılık görülmediği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, taşınmazı kiraladıktan sonra el değiştirdiği, kira sözleşmesinin geçerli olduğu, kira sözleşmesi eksik olduğundan dolayı ruhsat talebinin reddedildiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.