Karar Metni
Danıştay 9. Daire Başkanlığı 2020/2696 E. , 2022/5331 K.
"İçtihat Metni"T.C. D A N I Ş T A Y DOKUZUNCU DAİRE Esas No : 2020/2696 Karar No : 2022/5331
TEMYİZ EDEN (DAVALI) : … Vergi Dairesi Başkanlığı (… Vergi Dairesi Müdürlüğü) VEKİLİ : Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI) : … Sist. İnş. Mim. Müh. Mad. San. ve Tic. A.Ş. VEKİLİ : Av. …
İSTEMİN KONUSU : … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ: Dava konusu istem: Davacı adına, aktifinde yer alan iştirak hisselerini, kısmi bölünme kapsamında yeni kurulan şirkete ayni sermaye olarak koyması karşılığında elde etmiş olduğu hisse senetlerini doğrudan ortaklarına vermek suretiyle kar payı dağıtmasına karşın gelir(stopaj) vergisi tevkifatı yapma yükümlülüğünü yerine getirmediği yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2015/Şubat dönemi için re'sen tarh edilen gelir (stopaj) vergisi ve kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; olayda davacı şirket tarafından kısmi bölünme neticesinde 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 19/3. maddesine uygun olarak devrolunan şirket hisse senetlerinin ortaklara dağıtıldığı ve davacı şirket tarafından ortaklara verilen devrolunan şirket hisselerinin ortakların bölünen şirketteki hisselerine isabet eden değerle orantılı dağıtılması neticesinde ortakların servet değerlerinde bir artışın meydana gelmediği, öte yandan kısmi bölünme neticesinde sermaye azaltımı geçmiş yıl karlarından karşılanmış ise de, davacı tarafından geçmiş yıl karının sermayeye eklendiği, karın sermayeye eklenmesinin kar dağıtımı sayılmadığı, dolayısıyla ortaklara bir kar aktarımının söz konusu olmadığı sonucuna varıldığından, davacının kısmi bölünme neticesinde devrolunan şirkete verdiği hisse senetleri karşılığında devrolunan şirketten aldığı hisse senetlerini doğrudan ortaklarına vermek suretiyle kar payı dağıtmasına karşın gelir (stopaj) vergisi tevkifatı yapma yükümlülüğünü yerine getirmediğinden bahisle yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar verilmiştir. Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının dayandığı hukuki ve kanuni nedenler ile gerekçesi, aynı gerekçe ve nedenlerle Dairelerince hukuka uygun görüldüğü ve dilekçede ileri sürülen iddialar anılan kararın kaldırılmasını sağlayacak durumda da bulunmadığından davalı idarenin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Vergi inceleme raporundaki tespitlere istinaden yapılan işlemin hukuka uygun olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME: Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU: Açıklanan nedenlerle; 1.Davalının temyiz isteminin reddine, 2…. Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA, 3.2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, onama kararının taraflara tebliğini ve bir örneğinin de … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın ... Vergi Mahkemesine gönderilmesine, 02/11/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Danıştay 9. Daire, E. 2020/2696, K. 2022/5331, 2 Kasım 2022 tarihli karar · Kaynak: Danıştay Karar Arama