İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi E.2023/317 K.2024/529

Mahkememizde görülmekte olan Alacak (Hizmet Sözleşmesinden Kaynaklanan) davasının yapılan açık yargılaması sonunda,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı şirket ile davalı taraf arasında şarj istasyonlarının kurulumu için sözleşme akdedildiği ve davacı şirket tarafından davalı tarafa sözleşme bedeli olan 89.867,00 TL'nin 16.08.2022 tarihinde ve 26.963,30 TL'nin 26.09.2022 tarihinde ödendiğini, taraflar arasında akdedilen 02.08.2022 tarihli mutabakat zaptının 4. maddesinde lisanslamanın içeriği şartları ve bedelinin belirlenmesine ilişkin bir sözleşme yapılacağı kararlaştırılmasına rağmen herhangi bir sözleşme düzenlenmediğini,

taraflar arasında akdedilen gizlilik sözleşmesi ve mutabakat zaptı dışında şarj istasyonlarına dair herhangi bir danışmanlık hizmeti sözleşmesi akdedilmediğini ve danışmanlık hizmeti alınmadığını, buna rağmen davalının 89.867,00 TL danışmanlık bedeli tahsil ettiğini, bu bedelin iadesini talep etmelerine rağmen iade edilmediğini ve davalının TBK'nın 77.maddesi hükmü gereğince sebepsiz zenginleştiğini belirterek,

şimdilik 10.000,00 TL'nin tahsilini ve davalı şirketin menkul ve gayri menkul malvarlığına İİK madde 257 gereğince ihtiyati haciz konulmasını Yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalı tarafa tahmiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı şirketin talebi üzerine davalı şirketin, 89.900,00-TL bedel karşılığında kendilerine danışmanlık hizmeti vermeyi kabul ettiğini, davalı şirket ile davacı şirket arasında yapılan görüşmeler ve davacı şirketin lisans alımına ilişkin verilen danışmanlık hizmeti kapsamında 08.06.2022 ve 28.06.2022 tarihlerinde ...'ya saha ziyaretine gelinerek EPDK'dan lisans alınabilmesi için başvuru şartlarını, lisans çıktıktan sonra 6 ay içerisinde yapılması gerekenleri, AC ve DC cihaz teknik katalogları,

müşterinin kendilerine ait lokasyonlarına hangi tip cihazdan kaç adet konulması gerektiğine ve müşterinin üretmeyi planladığı elektrikle şarj istasyonları üzerinden satacağı elektriği nasıl mahsuplaştırabileceğine dair danışmanlık verildiğini, davalı şirket tarafından verilen danışmanlık hizmeti kapsamında EPDK'dan lisans alabilmesine ilişkin gerekli olan sunum taslağı davacı şirket ile paylaşıldığını ve süreç hakkında bilgilendirme yapıldığını, 15.09.2022 tarihinde davalı şirket tarafından verilen tüm bu danışmanlık hizmetleri sonucunda davacı şirketin ... markası ile EPDK'dan lisansını aldığını belirterek;

davanın reddine, vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini arz ve talep etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE

Dava konusu, taraflar arasında şarj istasyonu kurulumu sözleşmesi ve eki sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemi yasal şartlarının oluşup oluşmadığı hususunda olduğu görüldü. Mahkememizce tüm deliller toplanmış, gerekli inceleme ve araştırmalar yapılmış, Ön inceleme duruşmasının 23/01/2024 günü yapılmasına, dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda karar verildi. Mahkememizce 23/01/2024 tarihli ara karar ile dosyanın enerji piyasası konusunda uzman ve SMM bilirkişiye tevdii tarafların ticari defterlerinin SMM aracılığı ile incelenerek, alacak ve dosya kapsamında rapor düzenlenmesinin istenilmesine, karar verilmiştir.

06/05/2024 tarihli bilirkişi raporunda. Davacı Şirketin talebi dosyaya sunulan tüm belge ve delillerin incelenmesi neticesinde; taraflar arasında şarj istasyonlarının kurulumuna ilişkin olarak 02.08.2022 tarihinde Gizlilik Sözleşmesi ve Mutabakat Zaptı akdedildiği, Mutabakat Zaptının 4.1 Maddesinde; “ ... tarafından alt lisanslaması yapılacak yazılım üzerinden Şarj Ağı işletmeciliği faaliyetlerini yerine getirecektir.

İşbu lisanslamanın içe şartlarını ve bedelini belirlemek üzere taraflar bir araya gelerek ayrı bir Sözleşme düzenleyeceklerdir ” yer almasına rağmen bu hususlarda bir sözleşme yapılmadığı, ancak taraflar arasında şifahi bir sözleşmenin oluştuğu davacı şirketin 16.08.2022 tarihinde 89.867,00 TL ve 26.09.2022 tarihinde 26.963,30-TL olmak üzere toplamda 116.863,30-TL ödeme yaptığı, 26.963,30-TL tutarlı faturanın; davalı şirketin sattığı şarj cihazına ait olduğu, davacı şirketin mutabakat zaptındaki işlerin gerçekleştirilmediği gerekçesiyle 89.867,00 TL bedeli iadesini talep etmektedir.

Davacı şirketin 89.867,00 TL'yi İadesini davalı şirketten talep edip edemeyeceği: davacı şirketin EPDK'dan Şarj ağı işletmeci lisansı alabilmesi için davalı şirketin gerekli olan teknik desteği davacı şirkete sağladığı ve EPDK'dan ... numaralı Şarj Ağı İşletmeci Lisansını aldığı anlaşıldığından davalı şirketin yaptığı hizmetlerin karşılığı olan 89.867,00 TL'nin davalı şirketten iadesini talep edemeyeceği kanaatine varıldığı bildirilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) hükümlerine göre: Mahkeme, ticari davalarda tarafların ticari defterlerinin ibrazına kendiliğinden veya taraflardan birinin talebi üzerine karar verebilir (HMK 222/1). Ticari defterlerin, ticari davalarda delil olarak kabul edilebilmesi için, kanuna göre eksiksiz ve usulüne uygun olarak tutulmuş, açılış ve kapanış onayları yaptırılmış ve defter kayıtlarının birbirini doğrulamış olması şarttır (HMK 222/2).

Bu şartlara uygun olarak tutulan ticari defter kayıtlarının sahibi ve halefleri lehine delil olarak kabul edilebilmesi için, diğer tarafın aynı şartlara uygun olarak tutulmuş ticari defterlerindeki kayıtların bunlara aykırı olmaması ve defter kayıtlarının aksinin senet veya diğer kesin delillerle ispatlanmamış olması gerektiği ise üçüncü fıkrada düzenlenmiştir.

Açılış veya kapanış onayları bulunmayan ve içerdiği kayıtlar birbirini doğrulamayan ticari defter kayıtları, sahibi aleyhine delil olur (HMK 222/4).

Ticari davalarda yani iki tarafın tacir olduğu ve dava konusunun ticari işletmeleri ile ilgili olduğu davalarda ticari defterler ile sözleşme ilişkisinin veya alacak miktarının ispatı mümkündür. Ticari defterler kesin delillerdendir. Yasada delil vasfı taşıdığı takdirde aksinin yazılı veya kesin delillerle ispatı gerektiği düzenlenmiş olduğundan, yasanın ticari defterleri kesin delil olarak düzenlediği açıkça anlaşılmaktadır.

Ticari defterler kesin delillerden ise de ancak HMK'nın 222. maddedeki koşullar çerçevesinde ispat aracı olabilir. Ticari defter kayıtlarının sahibi ve halefleri lehine delil olarak kabul edilebilmesi için, diğer tarafın aynı şartlara uygun olarak tutulmuş ticari defterlerindeki kayıtların bunlara aykırı olmaması gerekir.

Bir taraf kendi defterlerine delil olarak dayanmış ise karşı tarafın ticari defterlerine dayanılmamış olsa da karşı taraf defterlerinin incelenmesi zorunludur. Çünkü tarafın ticari defterleri yasada belirtildiği üzere karşı tarafın ticari defterleri ile uyumlu olduğu takdirde lehine delil olabilecektir. Karşı taraf defterleri incelenmediği takdirde dayanan tarafın kendi defterindeki kayıtların lehe delil olması mümkün değildir.

Davacının da bu durumu bilerek ticari defterlere delil olarak dayandığı ve karşı tarafın ticari defterlerinin de incelenmesini istediği kabul edilmelidir. Aksinin kabulü halinde davacının ticari defterleri tek başına delil niteliği taşımadığından dayanılan böyle bir delilin incelenmesine gerek de olmayacaktır. Karşı taraf ticari defterlerini sunar ise birlikte incelenip değerlendirildiğinden delil olup olmadığı sonucuna göre değerlendirilebilecektir.

Karşı taraf ticari defterlerini sunmadığı takdirde ise bu davranışı ile kendi ticari defterlerinin davacı defterleri ile uyumlu olup olmadığının incelenmesine engel olduğundan, engel olduğu sonucun varlığını kabul etmiş sayılmalıdır.

Tacir olup ticari defter tutmak zorunda olan taraf, ticari defterleri bulunmadığını ileri süremeyeceğinden verilen kesin süreye rağmen ibraz etmediği takdirde, belgenin elinde olmadığına dair yemin etmesine gerek olmaksızın HMK 220/3. maddesi gereğince sunmaktan kaçındığı belgelerdeki (ticari defterlerindeki) kayıtların, karşı taraf defterindeki kayıtlara uygunluğunu mahkeme kabul edebilir.

Aksinin kabulü durumunda; karşı tarafın ticari defterlerini sunmaması halinde sunan tarafın muntazam tutulmuş ticari defterlerinin lehe delil olarak kabul edilemeyeceği şeklinde bir sonuç ortaya çıkar ki bu ticari defterleri ve karşı taraf elinde olduğu ileri sürülen belgeleri delil olarak kabul edip sunulmaması halinde sonuçlarını belirleyen HMK'daki açık düzenlemelere aykırı bir yorum olacaktır.

Ayrıca bu durum HMK 222/5’te taraflardan biri tacir olmasa dahi, tacir olan diğer tarafın ticari defterlerindeki kayıtları kabul edeceğini belirtir; ancak, karşı taraf defterlerini ibrazdan kaçınırsa, ibrazı talep eden taraf iddiasını ispat etmiş sayılacağı şeklinde ifade edilmiştir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu(TTK)'nun 21/2. Maddesine göre; bir fatura alan kişi aldığı tarihten itibaren sekiz gün içinde, faturanın içeriği hakkında bir itirazda bulunmamışsa bu içeriği kabul etmiş sayılır. Somut uyuşmazlık kapsamında davacı tarafça sözleşme kapsamında hizmetin verilmediği hususu beyan edilmiş ise de; aldırılan ve hükme esas alınan bilirkişi raporuyla da hizmetin verildiğinin tespit edildiği, davacı tarafın hizmetin verilmediği hususunda somut bilgi ve belgenin dosyaya sunulmadığı bu haliyle uyuşmazlığa konu faturaya konu hizmetin verildiği hususu ispat edildiği anlaşılmakla; davanın reddine karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.

Katip ... Hakim ...