İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesi E.2024/247 K.2024/546

Mahkememizde görülen Zayi Belgesi Verilmesi davasının yapılan açık yargılaması sonunda,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili 22/03/2024 Tarihli dava dilekçesinde; Müvekkili bankanın ... şubesi müşterilerine ait bir kısım müşteri sözleşmeleri, müşteri beyan formları ve bankanın saklamakla yükümlü olduğu evraklar toplamı olan 239 adet belgenin tüm aramalara rağmen bulunamadığını ve kaybolduğunu, ilgili sözleşme ve belgelerin tüm aramalar rağmen bulunamaması üzerine ... Şube Müdürlüğü yetkilileri tarafından kayıp tutanağı düzenlendiğini, dava konusu edilen bu 239 adet sözleşme ve belge, müvekkili bankanın müşterilerine ait özel bilgilerde içerdiğini, dolayısıyla kötü niyetli kişilerin eline geçmesi ve olası hukuki ve cezai sorumlulukların önüne geçmek adına zayi belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dosyanın yapılan incelemesinde, zayi belgesi düzenlenmesi istenilen belge ve kayıtlar içinde ticari defterlerin bulunmadığı, davacı bankanın müşteri sözleşmeleri, müşteri beyan formları ve listede belirtilen şekilde 239 adet belgenin zayi belgesi düzenlenmesi isteminde bulunulduğu görülmüştür.

TTK md. 82/7 uyarınca, irade dışında bir sebeple belge ve kayıtların zayi olduğunun belirlenmesi gerektiği ayrıca TTK 68 uyarınca tacirin saklama yükümlülüğü olan defter ve kağıtları hangi sebeplerle ziyaa uğraması halinde, hangi işlemleri yapabileceği hususunu açıkladığı görülmekle birlikte davacı tarafça sunulan dilekçe ile davacı tarafın iradesi dışında bir sebebin varlığını gösterir herhangi bir delilin ileri sürülmediği, hangi sebeple belgelerin ziyaa uğradığının belirlenemediği ve belgelendirilemediği,

ayrıca zayi belgesi düzenlenmesi istenen belgelerin saklama yükümlülüğü olan belgeler olduğunu gösterir,tam kanaat oluşturur kayıtların da tespit edilemediği, bu hali ile ticari belge ve kayıtların saklanmasında gereken dikkat ve özen yükümlülüğünü yerine getirdiği halde iradesi dışında ziyaa uğradığı hususunu gösterir bir delilin belirlenemediği görülmekle davanın reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmış ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.