İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi E.2024/79 K.2024/409

Yukarıda yazılı ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf kanun yoluna başvurulmuş olmakla HMK' nın 353.maddesi gereğince dosya incelendi,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili dava dilekçesinde. Müvekkili aleyhine davalı tarafça yapılan haksız haciz sebebiyle müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını belirterek tazminat talebiyle açtığı davada ayrıca davalı tarafından İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2023/420 D.İş sayılı dosyasına yatırılan 450.000,00 TL tutarındaki teminat üzerine ihtiyati tedbir konulmasını talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince 10/11/2023 tarihli ara kararı ile; "..Somut uyuşmazlıkta davacının haklılığını gösteren yaklaşık ıspat kuralı doğrultusunda delil ve belgeler sunulmuş olduğu, davacının daha önce talep etmiş olduğu istem üzerine, İstanbul Anadolu 7. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2023/506 D.İş sayılı dava dosyasından ihtiyati tedbir talebinin HMK.nun 389 ve devamı madde hükümleri gereğince kabulüne, İstanbul Anadolu 2.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2023/420 D.

İş sayılı dosyasında davacı ... tarafından yatırılan 450.000,00 TL teminatın iadesinin Takdire'n teminatsız olarak tedbirin durdurulmasına karar verildiği, ihtiyati tedbirin verilmesinden sonra yasal süre içinde ara buluculuğa başvuru yapılıp davanın açıldığı belirlendiğinden, verilmiş olan ihtiyati tedbir kararının aynen devamına, davacı tarafından açılan iş bu dava konusu edilen miktar ile tedbir konulan teminat miktarı dikkate alındığında, diğer ihtiyati tedbir isteminin koşulları bulunmadığından bu aşamada reddine karar verilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

HÜKÜ M

Ayrıntıları ve gerekçesi yukarıda belirtildiği üzere. 1.İstanbul Anadolu 7. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2023/506 D.İş sayılı dava dosyasından ihtiyati tedbir talebinin HMK.nun 389 ve devamı madde hükümleri gereğince kabulüne, İstanbul Anadolu 2.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2023/420 D.

İş sayılı dosyasında davacı ... tarafından yatırılan 450.000 TL teminatın iadesinin Takdire'n teminatsız olarak tedbirin durdurulmasına ilişkin kararın aynen devamına, 2. Diğer istemlerinin koşulları bulunmadığından bu aşamada reddine,..." karar verilmiştir. Ara karara davalı vekilince itiraz edilmiştir. İlk Derece Mahkemesince 05/12/2023 tarihli ara karar ile;"...

Somut uyuşmazlıkta mahkememizce verilen ihtiyati tedbir kararının devamı ile ilgili kararında İhtiyati tedbirde asıl olan, ihtiyati tedbire esas bir hakkın varlığı ve bir ihtiyati tedbir sebebinin bulunması olduğu, davanın esası yönünden kendisinin haklılığını yaklaşık olarak yasal delillerle ispatı üzerine, mahkememizce tedbirin devamına karar verildiği, verilen kararda usul ve yasaya aykırı bir durum bulunmadığından davalı Avukatının tedbire vaki itirazının reddine..." karar verilmiştir.

Verilen karara karşı davalı vekilince istinaf yasa yoluna başvurulmuştur. Davalı vekili istinaf dilekçesinde. Kural olarak ihtiyati tedbir talep edenden teminat alınmasının zorunlu olduğunu ve davacının iddiasını yaklaşık olarak dahi ispat edemediğini ihtiyati tedbir kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek ihtiyati tedbir ara kararının kaldırılması talep etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE

İnceleme, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 355. maddesi gereğince istinaf dilekçelerinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır. Talep. Haksız ihtiyati haciz iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat talebiyle açılan davada teminat üzerine konulan ihtiyati tedbirin kaldırılması istemine ilişkindir.

2004 sayılı İİK' nın 259. maddesinde; " İhtiyati haciz isteyen alacaklı hacizde haksız çıktığı takdirde borçlunun ve üçüncü şahsın bu yüzden uğrayacakları bütün zararlardan mesul ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 96 ncı maddesinde yazılı teminatı vermeğe mecburdur.Ancak alacak bir ilama müstenid ise teminat aranmaz. Alacak ilam mahiyetinde bir vesikaya müstenid ise mahkeme teminata lüzum olup olmadığını takrir eder.

Tazminat davası ihtiyati haczi koyan mahkemede dahi görülür." hükmü düzenlenmiştir. 6100 sayılı HMK' nın 392/1 maddesinde; " İhtiyati tedbir talep eden, haksız çıktığı takdirde karşı tarafın ve üçüncü kişilerin bu yüzden uğrayacakları muhtemel zararlara karşılık teminat göstermek zorundadır. Talep, resmi belgeye, başkaca kesin bir delile dayanıyor yahut durum ve koşullar gerektiriyorsa mahkeme gerekçesine açıkca belirtmek şartıyla teminat alınmamasına da karar verebilir.

Adli yardımdan yararlanan kimsenin teminat göstermesi gerekmez ." hükmü mevcuttur. HMK'nın 399 . maddesinde ise;" (1) Lehine ihtiyati tedbir kararı verilen taraf, ihtiyati tedbir talebinde bulunduğu anda haksız olduğu anlaşılır yahut tedbir kararı kendiliğinden kalkar ya da itiraz üzerine kaldırılır ise haksız ihtiyati tedbir sebebiyle uğranılan zararı tazminle yükümlüdür.

(2) Haksız ihtiyati tedbirden kaynaklanan tazminat davası, esas hakkındaki davanın karara bağlandığı mahkemede açılır. (3) Tazminat davası açma hakkı, hükmün kesinleşmesinden veya ihtiyati tedbir kararının kalkmasından itibaren, bir yıl geçmesiyle zaman aşımına uğrar." hükmü düzenlenmiştir. Somut olayda davalı tarafça davacıya karşı ihtiyati haciz yoluna başvurulduğu, bu aşamada teminat yatırıldığı ve sonrasında takipten vazgeçildiği görülmektedir.

Davacı tarafça söz konusu ihtiyati haciz sebebiyle uğranıldığı iddia edilen maddi ve manevi zararın tazmini talebiyle huzurdaki davanın açıldığı ve davalı tarafça yatırılan teminat üzerine ihtiyati tedbir konulduğu anlaşılmaktadır. İlk derece mahkemesince İİK ' nın 259 ve HMK'nın 389 ve devamı maddeleri gereğince verilen ara kararda bir isabetsizlik bulunmadığından davalı vekilinin istinaf isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Dosyadaki belgelere, duruşma sürecini yansıtan tutanaklar ve gerekçe içeriğine göre, ilk derece mahkemesi ara kararında, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, ihtilafın doğru olarak tanımlandığı, kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından davalı vekilinin yerinde bulunmayan istinaf başvurusunun 6100 Sayılı HMK'nın 353/1-b/1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesi gerektiği kanaat ve sonucuna varılarak aşağıdaki hüküm kurulmuştur.