İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 53. Hukuk Dairesi E.2022/1139 K.2025/365

Taraflar arasında görülen davanın yerel mahkemece yapılan yargılaması sonucunda verilen hükme karşı istinaf yoluna başvurulmuş olup, duruşmasız olarak dosya üzerinde yapılan inceleme ve istinaf talepleriyle sınırlı olarak yapılan değerlendirme sonunda;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Dava, taraflar arasındaki cam dekorasyonuna ilişkin eser sözleşmesi ilişkisine dayalı olarak bakiye 78.925,21 TL iş bedeli olacağı için düzenlenen 13.03.2018 tarihli fatura bedelinin davalıdan tahsili talebine ilişkindir.Davalı tarafça, davaya konu faturanın davacıya iade edildiği, davacıyla yapılan sözlü anlaşma gereğince yapılması gereken ödemelerin kendisine yapıldığı, davaya konu faturaya konu işlerin asıl iş sahibine yapılan ilave işler olduğu ve bunların bedelinin davalıdan talep edilemeyeceği belirtilerek,

davanın reddi istenmiştir.Mahkemece, dosya arasında bulunan fiyat tekliflerinin taraflar arasında yapılan imalatların bedelini açıklamakta olduğu, davaya konu 78.925,21 TL'lik faturanın davacının yaptığı iş karşılığı olduğu ve bu fatura bedelinin ödenmemesinden davalının sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 78.925,00 TL 'nin 01/05/2018 tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

Davalı vekili istinafında, cevap dilekçesindeki ve aşamalardaki savunmalarını tekrar etmiş, davaya konu 78.925,21 TL'ye ilişkin olarak taraflar arasında bir mutabakat bulunmadığını, bilirkişinin davacı defterlerini detaylı incelemediğini, proje sürecinde müvekkili şirket tarafından davacı şirketten fiyat teklifi alındığını ve bu fiyat teklifleri doğrultusunda yapılan imalat bedellerinin davacıya eksiksiz olarak ödendiğini,

davacının proje sona erdikten sonra asıl iş sahibine ek imalat işleri gerçekleştirdiğini ve davaya konu fatura ile bu imalat bedellerini müvekkilinden tahsil etmeye çalıştığını ancak müvekkili tarafından davacıya böyle bir iş ve işlem onayı verilmediğini, kararda dayanılan 21.10.2016, 07.10.2016, 14.10.2016 ve 26.01.2017 tarihli teklif maillerinin müvekkili şirketin sahip ya da ortaklarına gönderilmediği gibi şirketin imza yetkili olan müdür ya da yetkililerince de imzalanmadığını, müvekkili tarafından söz konusu imalatlara onay verilmediğini, kaldı ki asıl iş sahibine ilişkin edimin müvekkili tarafından tam olarak yerine getirildiğini,

ayıplı ifanın söz konusu olmadığını, asıl iş sahibi ile müvekkili arasındaki uyuşmazlıkta davacı taraf olmadığından ayıplı ifa iddiası ile ek imalat yapmasının ve buna ilişkin fatura bedelini müvekkilinden talep etmesinin mümkün olmadığını belirterek, kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Taraflar arasındaki uyuşmazlık, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 470 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanmaktadır.

Davacı taşeron (yüklenici), davalı yüklenici (iş ahibi)dir.Taraflar arasında teklif usulü kurulmuş "cam dekorasyonu" işini konu alan sözleşme ilişkisi bulunduğu anlaşılmaktadır.Davacı taşeron (yüklenici), dava dayanağı fatura konusu işleri yaptığını iddia ederek,

bu fatura bedelinin davalıdan tahsilini talep etmiş, davalı yüklenici (iş sahibi) ise gerek cevap gerekse raporlara itiraz dilekçelerinde, fatura konusu işlerin kendisiyle ilgisi bulunmadığını, sözleşme ifa edildikten sonra asıl iş sahibinin talebi üzerine yapılan ilave işler olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.Dosya kapsamına göre, talep dayanağı fatura konusu işlerin fiilen yapıldığı sabit olup, davalı tarafça söz konusu işlerin ilave işler olduğu iddia edilmiş ise de karine olarak bu işlerin sözleşme kapsamında yapıldığı kabul edilmekte olup, davalı tarafça bu karinenin aksi yasal delillerle ispat edilememiştir.Sonuç olarak,

iddia konusu işlerin sözleşme kapsamında yapıldığı ve bilirkişi tarafından da dosya kapsamına göre bedeli belirlenip ihtilafsız ödemeler de düşülerek bulunan bakiye bedelle dava konusu fatura bedeli talebinin haklı olduğu belirlenmekle, Mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmıştır.Açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzeni gözetilerek yapılan istinaf incelemesi sonucunda, dosya kapsamına, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenler ve ileri sürülen istinaf sebeplerine göre,

mahkeme kararında usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1. bendi gereğince esastan reddine karar verilmesi gerekmiştir.