Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/8881 K.2023/4857

Gerekçeli karar başlığında katılan ...'nun müşteki olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak görülmüştür.

Hükümlü hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun'un) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesinin 17.06.1986 tarihli ve 1985/152 Esas, 1986/147 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında ; a. Nitelikli kasten öldürme suçundan 765 sayılı (Mülga) Türk Ceza Kanunu'nun 450 nci maddesinin dokuzuncu fıkrası, 59 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve 33 üncü maddesi uyarınca müebbet ağır hapis cezası ile cezalandırılmasına, b.

Çocuğun cinsel istismarı suçundan, 765 sayılı (Mülga) Kanun'un 414 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 59 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve 33 üncü maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay ağır hapis cezası ile cezalandırılmasına, c. 765 sayılı (Mülga) Kanun'un 73 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca nitelikli kasten öldürme suçundan verilen müebbet hapis cezası ile ırza geçme suçundan verilen 8 yıl 4 ay hapis cezası içtima edilerek 3 yılı geceli gündüzlü bir hücrede tecrit edilmek suretiyle müebbet hapis cezası cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

2. Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararının hükümlü müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 02.12.1986 tarihli ve 1986/4135 Esas, 1986/4365 Karar sayılı kararı ile hükümlerin onanmasına, karar verilmiştir. 3. Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.02.2015 tarihli ve 2014/456 Esas, 2015/51 Karar sayılı kararı ile uyarlama yargılaması sonucu hükümlü hakkında ; a.

Nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, b.

Çocuğun cinsel istismarı suçundan, 765 sayılı (Mülga) Kanun'un lehe olduğu gerekçesiyle uyarlama isteminin reddine, c. 765 sayılı (Mülga) Kanun'un 73 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca nitelikli kasten öldürme suçundan verilen müebbet hapis cezası ile ırza geçme suçundan verilen 8 yıl 4 ay hapis cezası içtima edilerek 3 yılı geceli gündüzlü bir hücrede tecrit edilmek suretiyle müebbet hapis cezası cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

4. Çanakkale 1.Ağır Ceza Mahkemesi kararının hükümlü müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 25.03.2019 tarihli ve 2018/3622 Esas, 2019/1783 Karar sayılı kararı ile .

"1) Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/06/2008 tarih 2008/1-89-158 sayılı kararında açıklandığı üzere uyarlama yargılaması sonucu kurulacak mahkumiyet hükmünün gerekçesinde, 5271 sayılı Yargılama Yasasının 230. maddesine uygun olarak, suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi ve bunun nitelendirilmesinin yapılması gerektiği gözetilmeksizin, Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK’nin 34 ve 230. maddelerine aykırı olarak hükmün gerekçesiz bırakılması, 2) Kabule göre, çocuk yaştaki maktule yönelik nitelikli şekilde kasten öldürme suçundan kurulan hükümde TCK’nin 82/1-e maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) İnfaza esas alınacak olan uyarlama kararı ile uyarlamaya konu kesinleşmiş hüküm tüm sonuçları ile ortadan kalkacağından, uyarlama sonucu verilen kararda vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin de karara bağlanması gerektiğinin düşünülmemesi, Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir. 5. Çanakkale 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 16.12.2020 tarihli ve 2019/281 Esas, 2020/390 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında ; a.

Nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (e-h) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, b.

Çocuğun cinsel istismarı suçundan, 765 sayılı (Mülga) Kanun'un lehe olduğu gerekçesiyle uyarlama isteminin reddine, c. 765 sayılı (Mülga) Kanun'un 73 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca nitelikli kasten öldürme suçundan verilen müebbet hapis cezası ile ırza geçme suçundan verilen 8 yıl 4 ay hapis cezası içtima edilerek 3 yılı geceli gündüzlü bir hücrede tecrit edilmek suretiyle müebbet hapis cezası cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlü müdafiinin temyiz sebepleri; kararın yasa ve usule aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Mahkemece, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 25.03.2019 tarihli ve 2018/3622 Esas, 2019/1783 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine rağmen, bozma ilamını etkisiz kılacak biçimde.

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.06.2008 tarihli ve 2008/1-89 Esas, 2008/158 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere uyarlama yargılaması sonucu kurulacak mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesine uygun olarak, suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi ve bunun nitelendirilmesinin yapılması gerektiği gözetilmeksizin, Anayasanın 141 ..., 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü ve 230 uncu maddelerine aykırı olarak hükmün gerekçesiz bırakılması,

2. Uyarlama yargılamasının niteliği itibariyle hükümlü aleyhine uyarlama yargılaması nedeniyle yapılan yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesi mümkün olmadığı halde, uyarlama yargılaması öncesi kesinleşen hükümde yer alan vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilmesi gerekirken, sonradan yapılan yargılama giderleri ile vekalet ücretine hükmedilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR