Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/5663 K.2024/4854

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, 307/3. maddesi gereğince bozma üzerine verilen kararın Yargıtay tarafından incelenmesi gerektiği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.03.2018 tarihli ve 2016/241 Esas, 2018/104 Karar sayılı kararı ile kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 21.11.2018 tarihli ve 2018/1886 Esas, 2018/2921 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş, bu kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 31.10.2022 tarihli ve 2022/8174 Esas, 2022/8451 Karar sayılı ilâmı ile suç vasfı yönünden bozulmasına, 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının dikkate alınmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 2. İstanbul

9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.03.2023 tarihli ve 2022/617 Esas, 2023/146 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-d, 35/2, 29/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri özetle; suç vasfına, eksik incelemeye, gönüllü vazgeçme ve meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrikin derecesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Mağdur ile sanığın kardeş oldukları, olay tarihinde aralarında satın alınmış olan chevrolet captiva marka bir aracın mülkiyeti nedeniyle uyuşmazlık yaşandığı, bu nedenle tartıştıkları, bu süreç içerisinde birbirlerine hakaret ettikleri, olay tarihinde yaşanan tartışma sonucunda sanığın parke taşı ile saldırıp vurarak mağduru yere düşürdüğü, mağdurun ayağa kalkmak istediği ancak sanığın eline geçirdiği ekmek bıçağını mağdurun batın bölgesini hedef alarak şiddetli şekilde vurduğu,

alınan adli raporlara göre mağdurun karın bölgesine isabet eden kesici delici alet nedeniyle mide, karaciğer ve safra kesesi lezyonlarına neden olan yaralanma neticesinde hayati tehlike geçirecek ve safra kesesinin alınması sebebiyle organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olacak şekilde yaralandığı anlaşılmıştır.

2. Oluşa ve dosya kapsamına göre; mağdurda oluşan yaralanmaların niteliği dolayısıyla meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre teşebbüs nedeniyle 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında sanık hakkında makul düzeyden uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerekirken, yazılı şekilde 15 yıl hapis cezası tayin edilmek suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, somut olayda gönüllü vazgeçme ve meşru savunma hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı,

mağdurdan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. Sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümde, 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkına konu cezada infazın belirlenen süre üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, aleyhe bozma yasağından bahisle sanığın 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de anılan hukuka aykırılık Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan (4) numaralı paragrafta açıklanan nedenle sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul

9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.03.2023 tarihli ve 2022/617 Esas, 2023/146 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği, yerel mahkemenin kurduğu hükümdeki mahsus bölümden "sanığın neticeten 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin çıkartılarak, yerine "sanığın kazanılmış hakkı nedeni ile 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca infazın 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası üzerinden yerine getirilmesine" şeklinde ifadenin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak,