Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/6621 K.2024/7736

Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.12.2020 tarihli ve 2020/67 Esas, 2020/373 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdura yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 62 ve 53/1. maddeleri uyarınca 10 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 02.11.2021 tarihli ve 2021/303 Esas, 2021/1798 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme ilişkin sanık ve müdafiilerinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde; aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile; sanık hakkında mağdura yönelik neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, suç vasfına, sanığın yaralama kastı ile hareket etmediğinden öncelikle beraatine karar verilmesi gerektiğine aksi halde sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun’un 21/2 veya 22/3. maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Dosya içeriğine ve olayın oluşunu gösteren kamera kayıtlarına göre; olay günü sanık ...'nin sevgilisi olan tanık ... ile mağdur ...'nun eşi tanık ... arasında adli mercilere intikal eden bir kavganın yaşandığı, bu durumu öğrenen sanığın Giresun Belediye Liman Başkanlığında çalışan ... ile yaptığı telefon görüşmesinde "oraya geleceğim, silahımı da aldım onları vuracağım" dediği, sanığın sevk ve idaresinde bulunan 28 EG ... plaka sayılı araç ile Liman Başkanlığı önüne geldiği, mağdur ... ile ..., ... ve ...'nin binanın önünde bulunan banklarda olayı konuştukları, mağdurun bankta oturduğu,

sanığın aracını doğrudan mağdurun üzerine sürdüğü ve mağduru araç ile duvar arasında sıkıştırdığı, bu eylem sonucu mağdurun femoral ven yaralanmasına, iliak kanatlı ayrıklı kırığına ve acetabulum kırığına neden olan yaralanmalarının basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, hayati tehlike geçirecek ve vücudunda hayat fonskiyonlarını ağır (5.) derecede etkileyecek nitelikte olduğu anlaşılmıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu,

5237 sayılı Kanun'un 21/2 veya 22/3. maddelerinin yasal koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Sanığın olay öncesinde aynı işyerinde çalışan sevgilisi ile mağdurun eşi arasında çıkan tartışmaya sinirlenerek olay yerine geldiği, gelmeden önce ...'e telefonda "silamı aldım geliyorum, onları vuracağım" dediği, sanığın olay yerine geldikten sonra çok kısa bir süre içerisinde aracını mağdurun oturduğu banka doğru sürdüğü, aracın hızını azaltmadığı ve mağduru araç ile duvar arasına sıkıştırarak yaşamını tehlikeye sokan bir duruma, vücudunda ağır (5.) derecede kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaraladığı,

sanığın olayda kullandığı otomobilin banka olan mesafesi ve bu mesafede belirli bir hıza ulaşabilecek güçte olması nedeniyle öldürmeye elverişli oluşu, mağdurda meydana gelen yaralanmaların niteliği, eylem sonrası sergilediği tutum ve davranışlar nazara alındığında sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığından sanık hakkında kasten öldürme suçuna teşebbüsten hüküm kurulması yerine yazılı şekilde kasten yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmesi suretiyle suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi "suç vasfı" yönünden yerinde görüldüğünden Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 02.11.2021 tarihli ve 2021/303 Esas, 2021/1798 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi gereğince ceza miktarı itibariyle sanığın kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi