Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/2653 K.2025/5500

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 . maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 .maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2013 tarihli ve 2012/404 Esas, 2013/212 Karar sayılı kararının katılan ... vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 02.06.2015 tarihli ve 2014/3161 Esas, 2015/3593 Karar sayılı kararı ile; sanığın maktulü kasten öldürme suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiği nedeni ile bozulmasına karar verilmiştir. 2.Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.12.2022 tarihli ve 2015/225 Esas, 2022/514 Karar sayılı kararı ile.

Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 02.06.2015 tarihli ve 2014/3161 Esas, 2015/3593 Karar sayılı kararına direnilmesine karar verilerek, sanık ... hakkında maktul ...'a karşı kasten öldürme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir. 3.Ankara

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.12.2022 tarihli ve 2015/225 Esas, 2022/514 Karar sayılı kararının Cumhuriyet savcısı ve katılan ... vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1.Ceza Dairesinin 14.12.2023 tarihli ve 2022/4910 Esas, 2023/7967 Karar sayılı kararı ile; dosyanın direnme kararı konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, karar verilmiştir.

4.Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 05.02.2025 tarihli ve 2024/1-26 Esas, 2025/45 Karar sayılı kararı ile. Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.12.2022 tarihli ve 2015/225 Esas, 2022/514 Karar sayılı kararının yeni hüküm niteliğinde olduğundan dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 1. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... vekili ve Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Olay tarihinde gece 01.00 sıralarında maktul ile arkadaşı olan ...'un birlikte uyuşturucu satılan bölge olarak tanınan olay yerine gittikleri, orada rastladıkları bir kişiye uyuşturucu sordukları, ancak daha sonra maktul ile arkadaşı ...'un kendilerine teklif edilen uyuşturucu hapı beğenmedikleri için almayarak yollarına devam ettikleri, olay yerine geldiklerinde iki silahlı bir de silahsız kişi gördükleri, arabanın hareket halindeyken silahlı olan şahsın arabanın camından içeri uzatarak bir kez ateş ettiği, bu haliyle maktulün 500-600 metre kadar devam ettiği,

maktulün kontrolünü kaybedip arabanın bir duvara çarptığı ve bu şekilde olayın meydana geldiği, aldığı silah yaralaması sonucunda maktulün bu sebepten dolayı hayatını kaybettiği, anlaşılan olayda.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eksik incelemenin olmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Maktul ...'un arkadaşı olan tanık ...'la birlikte uyuşturucu satın almak üzere olay yerine gelip bir kaç uyuşturucu satıcısıyla görüştükleri, teklif edilen uyuşturucuyu beğenmeyerek buradan ayrıldıkları, maktulün idaresindeki araçla bir müddet ilerledikten sonra çıkmaz sokağa rastlayıp geri döndükleri, sanığın ise yanındaki kişilerle birlikte aracı durdurup şoför mahalline yaklaşarak maktule tabancayla bir el ateş ettiği, aracı hızla hareket ettiren maktulün yaklaşık beş yüz metre sonra çöp konteynırına çarparak durduğu ve ateşli silah yarasına bağlı olarak öldüğü olayda,

üç gün sonra kolluğun araştırmasıyla yakalanan sanığın suçlamayı reddederek olay gecesi evine giderken gördüğü maktulle arkadaşı tanık ...'a yardım ettiğini savunduğu, tanık ...’un kollukça alınan 04.10.2012 günlü ifadesinde ateş eden şahsı gördüğünü, tekrar görürse teşhis edebileceğini söylediği,

olaydan üç gün sonra yakalanan sanığı, eşkalinin ve özellikle burun yapısının ateş eden şahsa ait olduğunu söyleyerek ancak yeni traş olması nedeniyle kesine yakın şekilde teşhis ettiği, Cumhuriyet Başsavcılığında ise yüzde seksen ihtimalle teşhis ettiği şahsın sanık ... olduğunu, savunmasında belirttiği gibi kendilerine yardım etmek için olay yerine gelen şahıslardan olmadığını ifade ettiği, sanığın olaydan sonra traş olduğu,

tanıklar ... ve ...'nin soruşturma aşamasındaki beyanlarında, sanığın yardım etmek için olay yerine gelmediğini ve maktule yardım etmek için hiç kimsenin aracın sol kısmına geçmediğini, zira aracın bu kısmına geçilmesini gerektirecek herhangi bir durumun olmadığını, maktulün aracın sağ tarafından çıkarılarak ambulansa alındığını ifade etmelerine karşın, aracın sol ön çamurluğunda ve sol tavan kısmının dış yüzeyinde olmak üzere iki ayrı bölümde sanığa ait parmak izlerinin tespit edildiği,

ilk savunmalarında araca dokunmadığını söyleyen sanığın daha sonra tanık ...’a yardım etmek maksadıyla araca yaklaştığı sırada dokunduğunu ifade ettiği, yine iki farklı cep telefonu hattı kullanan sanığın, olay gecesi her iki telefonunu da evinde bıraktığını söylemesine rağmen bu iki hatla sabah saatlerine kadar görüşmeler yaptığı, mahkumiyet kararı verilmesi yönündeki karşı oy da yer alan saptamaların oluşa ve hayatın olağan akışına çok daha uygun olduğu dikkate alındığında,

sanığın maktulü kasten öldürme suçundan cezalandırılması gerektiği anlaşılmasına rağmen yanılgılı değerlendirme sonucu oluşa ve dosya kapsamına uygun olmayan gerekçelerle beraatine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle Ankara