Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/3165 K.2025/7857)

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiilernin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.12.2023 tarihli ve 2022/565 Esas, 2023/628 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye azmettirme suçundan kurulan mahkumiyet kararının sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin 08.03.2024 tarihli ve 2024/491 Esas, 2024/438 Karar sayılı kararıyla verilen istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 12.12.2024 tarihli ve 2024/3787 Esas, 2024/8430 Karar sayılı kararıyla özetle; sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 39. maddesi kapsamında yardım eden olarak sorumlu tutulması ve Gaziantep

4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.04.2021 tarihli ve 2018/411 Esas, 2021/173 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında suçluyu kayırma suçundan verilen "10 ay hapis cezası" nın tasarlayarak kasten öldürme suçuna teşebbüse yardımdan verilen sonuç cezadan mahsup edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 2. Gaziantep

4. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.03.2025 tarihli ve 2025/103 Esas, 2025/152 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 38. maddesi delaletiyle 82/1-a, 35/2, 39/1-2-c, 53... . maddeleri uyarınca 16 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiilerinin temyiz sebepleri özetle; sanık hakkında delillerin hatalı değerlendirilmesi neticesinde mahkumiyet kararı verildiğine, 5237 sayılı Kanun’un 39. maddesinin hatalı şekilde uygulandığına, fazla ceza tayinine, önceki cezanın mahsubunun yapılmadığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, mevcut delillerle sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulmasında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanığın eyleminin nitelikli kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçunu oluşturduğu kabul edildiği halde gerekçe ile çelişkiye düşülecek şekilde azmettirmenin düzenlendiği 5237 sayılı Kanun'un 38. maddesi yollamasıyla 82/1-a maddesi uyarınca ceza belirlenmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçundan hüküm kurulması sırasında 5237 sayılı Kanun'un 82/1-a ve 35/2. maddeleri uyarınca belirlenen 18 yıl hapis cezasından aynı Kanun'un 39/1 maddesi uyarınca yarı (1/2) oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde doğrudan 16 yıl hapis cezasına hükmolunması hukuka aykırı bulunmuştur. 4. Mahkemece Yargıtay

1. Ceza Dairesinin 12.12.2024 tarihli ve 2024/3787 Esas, 2024/8430 Karar sayılı kararına uyulmasına karar verilmesine rağmen Gaziantep 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.04.2021 tarihli ve 2018/411 Esas, 2021/173 Karar sayılı kararıyla verilen "10 ay hapis cezası"nın tasarlayarak kasten öldürmeye teşebbüse yardımdan verilen sonuç cezadan mahsup edilmemesi suretiyle bozma ilamının gereğinin yerine getirilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2, 3 ve 4) numaralı paragraflarında açıklandığı üzere uygulama hatası yapılması ve bozma ilamının gereğinin yerine getirilmemesi nedenleriyle Gaziantep

4. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.03.2025 tarihli ve 2025/103 Esas, 2025/152 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafiilerinin tahliye talebinin REDDİNE, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. fıkrası uyarınca Gaziantep