Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/3955 K.2026/2518)

Diyarbakır 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.11.2024 tarihli ve 2024/476 Esas, 2024/830 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule karşı kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2.Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 05.03.2025 tarihli ve 2024/3017 Esas, 2025/885 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında maktule karşı kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir. 2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; kasta, eylemin neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama olduğundan bahisle suç vasfına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasının hatalı olduğuna, makul oranda haksız tahrik indirimi yapılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, suçta kullanılan bıçağın nitelik ve elverişliliği ile hedef alınan vücut bölgesi nazara alındığında eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği,

yasal ve yeterli gerekçe ile takdiri indirim hükümlerinin uygulandığı anlaşıldığından, temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Dosya kapsamına göre; olay günü maktulün sanığın amcası ...den olan alacağını tahsil etmek amacıyla, ...in sorumlusu olduğu ve sanığın çalıştığı şantiyeye geldiği, sanığın aksi ispat edilemeyen savunmalarına göre maktulün olay yerinde bulunmayan ...e küfür ettiği, bunun üzerine sanık ile maktul arasında tartışma başladığı,

tartışmanın başlangıç anına şahit olmayan, kavga çıktığını görmesi üzerine olay yerine gelen tanık ...in aşamalarda maktulün, sanığa ve ...e küfür ettiğini beyan ettiği anlaşılan olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli ve 2002/238 Esas,

2002/367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş süreklilik gösteren uygulamaları uyarınca dosya kapsamından ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiğinin kesin olarak belirlenemediği durumda şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği sanık hakkında belirlenen cezadan haksız tahrik nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi uyarınca asgari oranda indirim uygulanması gerekirken yazılı biçimde karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenlerle sanık müdafiilerinin temyiz istemi "haksız tahrik" yönünden yerinde görüldüğünden, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 05.03.2025 tarihli ve 2024/3017 Esas, 2025/885 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafiilerinin tahliye taleplerinin REDDİNE, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi