Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/4846 K.2025/6081)

Sanıklar hakkında bozma üzerine verilen hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Şarköy Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2016 tarihli ve 2015/659 Esas, 2016/620 Karar sayılı kararının katılan ... ve katılan sanık ... müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 15.09.2021 tarihli ve 2021/9637 Esas, 2021/12260 Karar sayılı ilâmı ile özetle; haksız tahrikin derecesi, kanuni olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi, zincirleme suça ilişkin hükümlerin kasten yaralama suçları bakımından uygulanamayacağının gözetilmemesi, tamamlanmış basit yaralama suçu için öngörülen cezanın altına düşmeyecek şekilde bir ceza belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hem tamamlanmış basit yaralama hem de yaralamaya teşebbüs suçundan mahkumiyet hükümleri kurulması, hesap hatası nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Şarköy Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.07.2024 tarihli ve 2022/425 Esas, 2024/502 Karar sayılı kararı ile sanıklar .. ve .. hakkında kasten yaralama ve kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi uyarınca olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi nedeniyle ayrı ayrı kamu davalarının düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekillerinin temyiz sebepleri özetle; zamanaşımı sürelerinin yanlış hesaplandığına ve sanıkların cezalandırılmaları gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin bozma öncesi 09.06.2016 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve bu tarihten karar tarihine kadar sanıklar hakkında 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi nedeniyle verilen düşme kararlarında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR