Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2026/388 K.2026/1856)

Sanık hakkında ilk derece mahkemesinin ilk kararı ile beraat kararı verildiği, istinaf bozması üzerine sanığın mahkûmiyetine ilişkin hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarihli ve 2018/11-38 Esas ve 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen "beraat" kararının, İstinaF mercii tarafından bozulması üzerine, İlk Derece Mahkemesince "mahkûmiyet" kararı verilerek hüküm türü değiştirildiğinden, kararın temyizi kabil olması nedeniyle Tebliğnamenin redde ilişkin görüşüne iştirak edilmediği,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.04.2025 tarihli ve 2024/318 Esas, 2025/141 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; a. Katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/3, 29, 53, 58. maddeleri uyarınca 2 yıl 9 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. b.

Katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e, 29, 53, 58. maddeleri uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. c. Katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/3, 29, 53, 58.maddeleri uyarınca 2 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 19.09.2025 tarihli ve 2025/779 Esas, 2025/1132 Karar sayılı kararı ile katılanlar ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri özetle; meşru savunmaya, eksik incelemeye, tekerrür hükümlerinin hatalı uygulandığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, eksik inceleme bulunmadığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükümlere esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, meşru savunmanın uygulanma koşullarının bulunmadığı,

katılanlardan sanığa yönelen haksız tahrik oluşturan davranışların ulaştığı boyut dikkate alındığında haksız tahrik nedeniyle belirlenen indirim oranında isabetsizlik bulunmadığı, eylemlere uyan suç vasıflarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla temyiz sebeplerinin incelenmesinde katılan ...'a yönelik hükümdeki düzeltme nedeni dışında hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanığın katılan ...'a karşı eylemi nedeni ile kasten yaralama suçundan cezalandırılmasına ilişkin hüküm kurulurken, hükmün C bendinin 7. sırasında hükmolunan cezanın 5237 sayılı Kanun'un 58. ve 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddeleri uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

A. Sanık Hakkında Katılanlar ... ve ...'i Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden Gerekçe bölümünde (1) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 19.09.2025 tarihli ve 2025/779 Esas, 2025/1132 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, B.

Sanık Hakkında Katılan ...'ı Kasten Yaralama Suçundan Verilen Hüküm Yönünden Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin19.09.2025 tarihli ve 2025/779 Esas, 2025/1132 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği,

hükmün C bendinin 7.sırasında yer alan tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin fıkrasında bulunan "sanığın tekerrüre esas alınan Asliye Ceza Mahkemesinin E. - K. sayılı ilamında da sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmış olduğu gözetildiğinde İKİNCİ KEZ MÜKERRİR bulunan sanık hakkında 5275 sayılı yasanın 108/3. maddesinin de uygulanmasına ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri hükümlerinin uygulanmasına" ibarelerinin çıkartılarak yerine "cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle Tebliğname’ye aykırı olarak,