Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Yaralama Kararı (E.2026/817 K.2026/2999)

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Gemerek Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.05.2016 tarihli ve 2015/246 Esas, 2016/130 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 12.01.2021 tarihli ve 2020/16271 Esas, 2021/840 Karar sayılı ilâmı ile alınan raporun yetersiz olması, ek savunma hakkı verilmemesi ve hesap hatası nedenleriyle bozulmasına ve kazanılmış hakkının dikkate alınmasına karar verilmiştir.

2.Gemerek Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.07.2024 tarihli ve 2021/46 Esas, 2024/369 Karar kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-c,d, son, 62, 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle, sanığın suç kastının bulunmadığına, delil yetersizliğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve meşru savunma koşullarının oluştuğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, meşru savunma koşullarının oluşmadığı,

sanık hakkında uygulanması mümkün başkaca lehe hükmün bulunmadığı anlaşıldığından hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2.Yargıtay (Birleşen)

3. Ceza Dairesinin, 12.01.2021 tarihli ve 2020/16271 Esas, 2021/840 Karar sayılı bozma ilâmından önceki kararın yalnız sanık tarafından temyiz edilmesi ve aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınması gerekirken bozma ilâmından sonra kurulan hükümde sanık hakkında neticeten 4 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle sanığın kazanılmış hakkının ihlal edilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de; söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle Gemerek Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.07.2024 tarihli ve 2021/46 Esas, 2024/369 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasının 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafından sonra gelmek üzere "Ancak ilk hüküm yalnızca sanık tarafından temyiz edilmiş olup,