Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2024/4060 K.2025/1977

Bakırköy

31. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2023 tarihli ve 2023/37 Esas, 2023/657 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik, Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 05.06.2024 tarihli ve 2024/10689 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.07.2024 tarihli ve KYB-2024/66038 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.07.2024 tarihli ve KYB-2024/66038 sayılı kanun yararına bozma isteminin. “Dolandırıcılık suçundan sanık ...'nun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1 yıl 6 ay hapis ve 800,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair Bakırköy

31. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/05/2018 tarihli ve 2014/163 esas, 2018/289 sayılı kararının adı geçen sanıkla birlikte aynı suçtan mahkûm edilen sanık Oktay Duman tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

21. Ceza Dairesinin13/07/2020 tarihli ve 2019/999 esas, 2020/998 sayılı kararı ile bozulmasını ve bozma kararının adı geçen sanığa da sirayet ettirilmesine karar verilmesini müteakip, yeniden yapılan yargılama sonucunda adı geçen sanık yönünden bozma kararı sonrası taraflar arasında uzlaşma sağlanamadığından bahisle bozma kararının sanığa sirayetine yer olmadığına dair Bakırköy

31. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/04/2021 tarihli ve 2020/388 esas, 2021/152 sayılı kararını takiben, Bakırköy 31. Asliye Ceza Mahkemesince verilen ilk 10/05/2018 tarihli kararına 01/11/2021 tarihinde Genel Müdürlüğümüzün 94660652-105-34-22504-2021-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma yoluna gidilmesi üzerine Yargıtay

11. Ceza Dairesinin 26/09/2022 tarihli ve 2022/60 esas, 2022/15002 sayılı ilâmı ile anılan kararın bozulmasını takiben, yeniden yapılan yargılama sonucunda sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1 yıl 6 ay hapis ve 800,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/12/2023 tarihli ve 2023/37 esas, 2023/657 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan dolandırıcılık suçu için kanunda öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre olağan dava zamanaşımının aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereğince 8 yıl, anılan Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddeleri uyarınca da olağanüstü dava zamanaşımı süresinin 12 yıl olduğu, suç tarihinin 20/11/2008 olduğu, sanığın savunmasının 04/12/2014 tarihinde alındığı ve sanık hakkında verilen 10/05/2018 tarihli ilk mahkûmiyet hükmünün 02/10/2020 tarihinde kesinleştiği, 01/11/2021 tarihinde Genel Müdürlüğümüzün 94660652-105-34-22504-2021-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma yoluna gidilmesi üzerine Yargıtay

11. Ceza Dairesinin 26/09/2022 tarihli ve 2022/60 esas, 2022/15002 sayılı ilâmı ile kanun yararına bozulmasını takiben, yeniden yapılan yargılama sonucunda 25/12/2023 tarihinde yeniden sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmakla, ilk mahkûmiyet hükmünün kesinleştiği tarih olan 02/10/2020 ile kanun yararına bozma tarihi olan 26/09/2022 tarihleri arasındaki (1 yıl 11 ay 24 gün) süreden duran zamanaşımı süresi mahsup edildiğinde, 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu gözetilmeden, sanık hakkında düşme kararı verilmesi gerekirken,

yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.

2. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesinde yer alan "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır" ve 6099 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik sonucunda anılan maddeye eklenen, "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi,

bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır" şeklindeki hükümler ile aynı Kanun'un 28. maddesindeki "Adresi meçhul olanlara tebligat ilanen yapılır" ve 35. maddesindeki "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır.

(Değişik fıkra: 11/1/2011-6099/9 md.) Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır." şeklindeki düzenlemeler uyarınca, gerekçeli kararın öncelikle sanığın bilinen en son adresine tebliğe çıkarılması, tebliğ edilememesi durumunda MERNİS adresine 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesi gereği tebliğ işleminin yapılması,

MERNİS adresinin bulunmaması durumunda, daha önce adli mercilerce usulüne uygun bir tebligat yapılmış olması şartıyla aynı Kanun'un 35. maddesine göre tebliğ yoluna gidilmesi, aksi durumda ise adres araştırması yapılarak sonuçsuz kalması halinde ilanen tebligat yapılmasının gerekeceği, incelenen dosya kapsamına göre; yokluğunda verilen karara ilişkin sanığın sorgusunda bildirdiği “Reşitpaşa Cad. Merkez Mah. Mahmutoğlu Sk.

No: 24/2 Avcılar/İstanbul“ adresine herhangi bir tebligat çıkartılmadan, “Güzelyurt Mah. 2130 Sk. No: 13/8 Esenyurt/İstanbul“ adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu‘nun 35. maddesine göre yapılan tebliğ işlemi usulsüz olup inceleme konusu hükmün kesinleşmediği anlaşılmıştır.

3. Henüz kesinleşmediği belirlenen inceleme konusu hükmün, bu aşamada olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR