Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/7258 K.2011/334

Taraflar arasındaki davadan dolayı Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04.03.2009 gün ve 2009/43-2009/71 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava asliye hukuk mahkemesine açılmış olup, işbölümü itirazı yapılmamış ise de, mahkemece, gönderme kararı verilmiştir. Mahkeme gönderme kararı ile o davadan elini çektiğinden, gönderme kararı nihai bir karardır. Ancak, diğer nihai kararlardan farklı olarak, gönderme kararı verildiği anda kesin kararlardan olup, yalnız başına temyiz edilemez.

Nitekim, 24-4-1967 tarih ve 12/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda “TTK.nun 5/3 ncü madde hükmü karşısında, gönderme kararlarının verildikleri anda kesin olup, yalnız başına temyiz edilemeyeceği ve ancak esas hükümle birlikte temyiz olunabileceği, bu kararın niteliğine tamamen yabancı olan ve onunla bağdaşması mümkün olmayan nihai bir hükmün bu karar ile birlikte yanılgı sonucu verilmesi halinde, gönderme kararının nihai hükme ilişkin bu bölümünün yalnız başına temyizinin mümkün olduğu” öngörülmüştür.

Bu itibarla, gönderme kararı temyizi kabil değildir. O halde, mahkemece verilen gönderme kararı kesin nitelikte olup temyizi mümkün bulunmadığından davacı vekilinin gönderme kararına yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.