KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2009/7800 E., 2011/1000 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 31 Ocak 2011
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19.03.2009 tarih ve 2007/301-2009/55 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin temsilcisi olan ..., müvekkili şirketin davalı nezdinde bulunan hesaptaki paraları çekebilmek amacı ile 10 yıl süreli temsil yetkisine dayalı olarak, davalı banka şubesine gittiğini ancak davalı banka yetkililerinin, adı geçenin temsil yetkisinin bir yıl süreli olduğunu belirterek hesaptaki parayı ödemekten kaçındığını, bu durumun davacı şirketin itibarının zedelenmesine ve maddi olarak zarara uğramasına neden olduğunu ileri sürerek, 2.000 TL maddi ve 4.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, hesapta bulunan paranın, davacı tarafça talep edildiği tarih olan 21.07.2007 tarihi ile dava tarihi arasında geçen süredeki avans faizinin, davacının maddi zararını oluşturduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabul kısmen reddi ile 47,45 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin maddi tazminat ile manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2009/7800, K. 2011/1000, 31 Ocak 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama