KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/10199 E., 2012/1772 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Şubat 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
260 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 7.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18.12.2008 tarih ve 2006/339 - 2008/401 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 17.02.2004 tarihinde düzenlenen sözleşme ile davalıya ait işyerleri bünyesindeki genel temizlik hizmetlerinin müvekkili tarafından yapılmasının kararlaştırıldığını, yapılan sözleşme sonrasında değişen mevzuat gereğince nakdi olarak ödenen yemek bedellerinin tebliğde belirtilen miktarı aşan kısmının sigorta primlerinin hesabında dikkate alınacağının belirtildiğini, bu şekilde işçilerin primlerinin artırıldığını ileri sürerek 14.750 TL’nın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu taleplere ilişkin düzenleme getiren mevzuat değişikliğinin taraflar arasında yapılan sözleşmeden öncesine dayandığı, taraflar arasındaki sözleşme ve idari şartname hükümleri gereğince fiyat farkı verilecek işlerin açıkça belirtildiği, ancak dava konusu prim farkına ilişkin olarak fiyat farkı verileceğine ilişkin bir düzenleme bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/10199, K. 2012/1772, 13 Şubat 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama