KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/14864 E., 2012/5311 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Nisan 2012
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Ankara 7.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.04.2010 tarih ve 2009/2234 - 2010/814 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, taraflar arasında düzenlenen taşımacılık sözleşmesi gereği davacının MKE Genel Müdürlüğü emrinde çalışmaya başladığını, 2009 yılı Şubat, Mart, Nisan ve Mayıs aylarına ait ücretlerin faturalanmasına rağmen davalı tarafça ödeme yapılmadığını, davalının 500,00 TL avans verdiğini, kalan borcu olan 3.812,90 TL'nın ödenmemesi üzerine icra takibine girişildiğini, itiraz üzerine takibin durduğunu ileri sürerek, itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, takibe dayanak belgelerden 28.02.2009 tarihli faturanın kapalı fatura olduğunu, diğer faturalara mahsuben 13.03.2009 tarihinde davacıya havale yoluyla 1.090,00 TL ödendiğini, buna göre kalan 1.629,04 TL yönünden davayı kabul ettiklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, takibe konu faturalardan 28.02.2009 tarihli faturanın kapalı fatura olduğu, davalının diğer faturalara mahsuben 1.090,00 TL ödeme yaptığı, kalan 1.629,04 TL borcun davalı tarafça da kabul edildiği gerekçeleri ile davanın kabul edilen miktar yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/14864, K. 2012/5311, 4 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama