Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/2592 K.2011/12450

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/10/2009 tarih ve 2008/31-2009/592 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın kiralık kasalarından birini kiraladığını, kasanın açılması sırasında kasanın önceden açılmış olduğunu fark ettiklerini, bu şekilde kasa içinde bulunan bir kısım değerli eşya ve paranın eksik olduğunu ileri sürerek, 10.000 TL’nın olay tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı bankanın basiretli bir tacir gibi hareket etmesinin gerektiği, dosya içinde mevcut tutanağa göre davacı tarafından kiralanan kasanın önceden açık olduğunun tespit edildiği, kasa içinde bulunan eşyaların neler olduğunun ancak davacının beyanı ile tespit edilebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2.545,43 TL’nın 22.03.2001 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2 – Dava kasa kiralama sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, davaya konu uyuşmazlık öncelikli olarak davacı tarafından kiralanan kasanın davacı ve banka görevlisi tarafından açılmak üzere gidildiğinde önceden açık olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Her ne kadar mahkemece, bu yönde bir tutanak tutulduğundan hareketle kasanın bankanın kusuru ile açık olduğu kanaatine varılmışsa da dosya içeriğinde bu konuda dayanak bilgi mevcut değildir.

Mahkemece karara gerekçe olarak gösterilen tutanak, olaydan sonra davacının beyan ve iddiaları üzerine düzenlenmiş olup tutanak içeriğinden bu husus açık bir şekilde anlaşılmaktadır. Öte yandan davaya konu kasanın imalatını yapan firma yetkililerinin beyanları da davacı iddialarını doğrulamamaktadır.

Bu durumda mahkemece MK. m. 6 uyarınca davacının davasını kanıtlayamadığı göz önüne alınmaksızın yukarıda yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.