KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/9165 E., 2012/1300 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Şubat 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
- Vekili
- Av. ...
- Vekili
- Av. ...
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Küçükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 22/02/2010 tarih ve 2009/830-2010/59 kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilince nakliyat sigorta poliçesiyle sigortalanan emtianın, davalı tarafından Polonya’dan Türkiye’ye tren ile getirilmesi sırasında vagonun feribota yüklenirken denize düşmesi sonucu sigortalı emtianın hasarlandığını, hasar bedeli olarak 80.348,55 TL’nin müvekkili tarafından sigortalısına ödendiğini, davalı tarafından da müvekkiline 43.470 EURO tutarında rücuen ödeme yapıldığı halde bunun TL kur karşılığının 71.964,59 TL olduğunu, aradaki fark olan 8.383,97 TL’nin ödenmesinin gerektiğini ileri sürerek, anılan bedelin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, taşımanın TCDD tarafından yapıldığını, müvekkilinin sorumlu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen kararın temyizi üzerine Dairemizce gerçek zarar tutarının davalı tarafından ödenmiş olması nedeniyle davanın reddinin gerektiği gerekçesiyle bozulması sonrasında, bozma kararına uyan yerel mahkemece yeniden yapılan yargılamada, davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
21,15 H · 17,15 PH · 04,00 BK · 06/02/2012 - S.C
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/9165, K. 2012/1300, 3 Şubat 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama