Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2024/5382 K.2025/3090

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin 2014/58282, 2014/58297, 2014/58309, 2014/58314, 2014/58320, 2014/58325, 2013/36867, 2015/19128, 2016/12238, 2016/13253 sayılı ve “dijital check-up”, “dijitalleşme endeksi”, “dijital skor”, “dijital gösterge”, “dijital ekstre”, “dijital endeks skor”, “dijital gelişim puanı, “dijital veri merkezi”, “dijital dönüşüm zirvesi”, “dijital dönüşüm kredisi”, “dijital dönüşüm” ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı şirketin, bu marka ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki "Dijital Saha" ibaresini 09, 35,

38 ve 42. sınıflarda marka olarak tescil ettirmek üzere başvuruda bulunduğunu, 2019/69488 kod numarasını alan başvurunun ilanı üzerine müvekkili tarafından itirazda bulunulduğunu, ancak itirazın yerinde görülmeyerek reddedildiğini, bu kararın yeniden incelenmesi talebinin de nihai olarak Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) tarafından reddine karar verildiğini, oysa “dijital” ibaresinin müvekkili ile özdeşleştiğini, markalar arasında karıştırılma ihtimali bulunduğunun son derece açık olduğunu, davalı şirketin seçebileceği binlerce kelime varken “dijital saha” ibaresini seçmesinin kötüniyetli olduğunu,

“dijital saha” ibaresinin tanımlayıcı ibare olduğunu ve başvurunun reddinin gerektiğini ileri sürerek 2020-M-7607 sayılı YİDK kararının iptaline ve 2019/69488 sayılı "Dijital Saha" ibareli markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, telekomünikasyon sektöründe dijital ibaresinin ayırt edici karakterinin zayıf olduğunu, müvekkilinin kötüniyetli bir saikle başvuru gerçekleştirmediğini, markaların yeterince farklı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile somut olayda, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun SMK’nın 5. Maddesinin birinci fıkrasının (a), (c) ve (d) bentlerinin uygulama şartlarının oluşmadığı, SMK’nın 6/1. maddesi uyarınca da davaya konu marka başvurusunun itiraza mesnet markalara iltibasa sebebiyet verecek ölçüde benzer olmadığı ve SMK’nın 6/5. ile 6/9 maddelerinin uygulama şartlarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, markanın asgari düzeyin üzerinde bir ayırt ediciliğinin bulunması, sicilde gösterilebilir şekilde somutlaşması karşısında SMK'nın 5/1-a maddesinin uygulama şartlarının oluşmadığı, davalının başvurusunun bir bütün olarak markasal algı yaratması, tereddütsüz şekilde herkese cins, çeşit, vasıf bildirici bir kelime olarak algılamayacak olması karşısında SMK'nın 5/1-c maddesinin uygulama şartlarının oluşmadığı,

başvurunun herkesçe kullanılacak ibarelerden sayılmasının mümkün bulunmaması nedeniyle, SMK'nın 5/1-d maddesinin uygulama şartlarının oluşmadığı, başvuru kapsamındaki 09, 35, 38, 42. sınıftaki mal ve hizmetlerin itiraza mesnet markaların kapsamında yer alan mal ve hizmetlerle benzer oldukları, ancak başvuru standart karekterle yazılmış “Dijital Saha" ibaresinden oluşurken, itiraza dayanak markaların standart karekterle yazılı “dijital check-up”, “dijitalleşme endeksi”, “dijital skor”, “dijital gösterge”, “dijital ekstre”, “dijital endeks skor”, “dijital gelişim puanı, “dijital veri merkezi”, “dijital dönüşüm zirvesi”,

“dijital dönüşüm kredisi”, “dijital dönüşüm” ibarelerinden oluştuğu, davaya konu marka başvurusunda esas unsurun “DİJİTAL SAHA” ibaresi olduğu, davacıya ait itiraza mesnet markaların da bir bütün olarak markasal algı yarattığı, “DİJİTAL” ibaresinin Türkiye’deki genel tüketici kitlesi bakımından tek başına markasal algı yaratamayacağı, “DİJİTAL” ibaresinin davaya konu tescil sınıfları için ayırt ediciliğinin düşük bulunduğu, taraf markalarının görsel, işitsel ve kavramsal olarak farklı olması birlikte değerlendirildiğinde SMK'nın 6/1. maddesi bağlamında iltibas ihtimalinin bulunmadığı,

dosya içeriği itibari ile SMK’nın 6/5. maddesinde yer alan koşulların oluşmadığı ve davalı şirket başvurusunun kötüniyetli olduğuna ilişkin somut verilerin dosya kapsamında bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ile markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.