Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/3500 K.2025/3447

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı, tutukluma ve el koyma nedeniyle 450.000 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın gözaltı/el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 494.741.88 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz sebepleri; davanın süresinde açılmadığına, tutuklama müzekkeresinin infaz edilip edilmediği ile mahsup ve mükerrer dava yönünden araştırma yapılmadığına, hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna, reddedilen kısım üzerinden vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Gaziosmanpaşa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/643 Esas – 2019/823 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının eşyayı gümrük işlemlerini tabi tutmaksızın ülkeye sokmak suçundan 19.05.2019 - 12.09.2019 tarihleri arasında 116 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, aynı zamanda davacıya ait muhtelif adet akıllı telefon, akıllı saat ve kablosuz kulaktıktan oluşan teknolojik eşyaya el konulduğu, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği,

hükmün 06.10.2020 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacının gözaltında ve tutuklu kaldığı dönem bakımından net asgari ücrete göre, el konulan eşyaları yönünden ise el koyma ile iade tarihi arasında oluşan değer kaybının maddi tazminat kapsamında hükmedilmesi gerektiği kabulüyle kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Gerekçeli karar başlığında ''koruma tedbirleri yerine tazminat'' yerine, ''tazminat'' yazılması ve dava tarihinin gösterilmemesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararında davalı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,