Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/6481 K.2024/1186

Sanığın 25/08/2023 tarihli eski hale getirme talebiyle birlikte yaptığı temyiz talebinin incelenmesinde. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/03/2019 tarihli ve 2016/13-1281-2019/216 sayılı kararı ile benzer nitelikteki birçok kararında vurgulandığı üzere.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 232/6. maddeleri gereğince, hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin anlaşılabilir nitelikte açıkça gösterilmesi zorunludur. Bunlardan bir veya birkaçının eksik ya da hatalı gösterilmesi 5271 sayılı CMK'nın 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedenini oluşturmaktadır.

Bu bildirimlerdeki temel amaç, kanun yollarına başvuru hak ve yetkisi bulunanların, başvuru haklarını etkin bir biçimde kullanmalarının sağlanması ve bu eksiklik nedeniyle hak kayıplarına yol açılmamasıdır. Ancak burada dikkat edilecek veya eski hale getirme nedeni oluşturacak husus, eksik veya yanılgılı bildirim nedeniyle bir hakkın kullanılmasının engellenip engellenmediğinin belirlenmesidir.

Bildirimdeki eksikliğin yol açtığı bir hak kaybı bulunmamakta ise, bu durum eski hale getirme nedeni oluşturmayacaktır. İncelenen dosyada.

Esas mahkemenin 03/04/2015 tarihli kararı ile, sanığın segbis bağlantısı ile katılımda bulunduğu celse kararın yüzüne karşı açıklanması suretiyle mahkumiyetine hükmedildiği ve yasal süre içerisinde kanun yoluna başvurulabileceğinin sanığa usule uygun bildirildiği ve anılan sürenin geçirilmesi ile kararın 04/05/2015 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla, sanığın CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 25/08/2023 tarihli dilekçe ile eski hale getirme ve temyiz hakkının iadesini talep ettiğinin anlaşılması karşısında,