Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/98 K.2024/270

Davacı hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı 28.01.2016 tarihli dava dilekçesinde özetle. İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2005/141 Esas sayılı dosyasından 11 ay tutuklu kalıp ve beraat ettiğini 10.000,00 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesini talep etmiştir. 2. Davalı vekili ; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. 3. İstanbul 21. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.04.2016 tarihli ve 2016/106 Esas, 2016/108 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir. 4. İstanbul

21. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.04.2016 tarihli ve 2016/106 Esas, 2016/108 Karar sayılı kararının davacı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 19.10.2020 tarihli ve 2019/1848 Esas, 2020/5280 Karar sayılı ilâmıyla.

"Dosya içeriğine göre, dava açtığı tarihte başka suçtan hükümlü olarak cezaevinde bulunan davacının almış olduğu hapis cezasının süresi dikkate alınarak, kendisine vasi atanmış olup olmadığı araştırılarak, varsa vasisine dava açma hususunda izin alması için süre verilmesi, izin alınmaması halinde dava açma ehliyeti bulunmayan davacının tazminat talebine ilişkin davanın reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi," Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Hukukî Süreç başlığı altında (4) numaralı paragrafta ayrıntılarına yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği anlaşılmıştır. 6. İstanbul 21. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.10.2022 tarihli ve 2020/402 Esas, 2022/373 Karar sayılı kararı ile tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

7. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 07.01.2023 tarihli, davalı vekilinin ve davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Davalı vekilinin temyiz sebepleri Davanın reddi gerektiğine ve sair nedenlere ilişkindir. B. Davacı vekilinin temyiz sebepleri 1.Hükmedilen tazminat miktarlarına gözaltı tarihinden itibaren faiz uygulanması gerektiğine, 2.Hükmedilen vekâlet ücretinin eksik olduğuna, 3.Sair nedenlere, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre.

Yerel Mahkemenin Kabulü Davacının İstanbul ...'nin 12.12.2012 tarih, 2011/286-2012/327 E-K sayılı kararına konu yargılama sonunda beraatına karar verildiği, davacının 04.03.2005 tarihinde gözaltına alındığı, 07.03.2005 - 16.02.2006 tarihleri arasında tutuklu olarak kaldığı, kararın 20.12.2012 tarihinde kesinleştiği, tutuklama kararının 765 sayılı TCK döneminde gerçekleşmiş olmasına göre davanın süresinde açıldığı, dosya kapsamı ve gelir durumuna göre bilirkişi tarafından ve dosyaya sunulan raporun hükme esas alınacak nitelikte olduğu, Maddi tazminat istemi yönünden;

bilirkişi tarafından yapılan hesaplama itibariyle (4.107,62,00-TL) 4.108,00 TL maddi tazminatın dilekçede faiz istemi bulunmaması nedeniyle hüküm tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin maddi tazminat isteminin reddine.

Manevi tazminat istemi yönünden; davacının maddi tazminata konu tutuklulukta ve gözaltında geçirdiği süreye göre takdir olunan 10.000,00 TL manevi tazminatın dilekçede faiz istemi bulunmaması nedeniyle hüküm tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine karra verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul

7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/286 Esas – 2012/327 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 04.03.2005 - 16.02.2006 tarihleri arasında 349 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda ceza verilmesine yer olmadığına hükmedildiği, hükmün 20.12.2012 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 466 sayılı Kanun'da öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu, anlaşılmıştır.

A.Davalı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden A.1.Davanın reddi gerektiğine ilişkin temyiz sebebi yönünden.

466 sayılı Kanun’un 1 inci maddesinin ilgili kısmı şöyledir: "Kanun dairesinde yakalandıktan veya tutuklandıktan sonra haklarında kovuşturma yapılmasına veya son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına veyahut beraetlerine veya ceza verilmesine mahal olmadığına karar verilen... kimselerin uğrıyacakları her türlü zararlar, bu kanun hükümleri dairesinde Devletçe ödenir. ...'' Bu itibarla kanunda öngörülen yasal şartlar oluştuğundan davanın kısmen kabulünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

A.2.Sair nedenlere ilişkin temyiz sebebi yönünden Davacının dava dilekçesinde faiz talebinde bulunmamasına rağmen karar tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. B.Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden B.1.Hükmedilen tazminat miktarlarına gözaltı tarihinden itibaren faiz uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz sebebi yönünden. Gerekçe bölümünün (A.2.) paragrafında açıklandığı üzere davacı vekilinin temyiz sebebi reddedilmiştir.

B.2.Hükmedilen vekâlet ücretinin eksik olduğuna ilişkin temyiz sebebi yönünden. 5271 sayılı Kanun’un "Tazminat istemi" kenar başlıklı 142 nci maddesinin ilgili kısmı şöyledir: "(9)Tazminat davaları nedeniyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan nisbî avukatlık ücreti ödenir.

Ancak, ödenecek miktar Tarifede sulh ceza hâkimliklerinde takip edilen işler için belirlenen maktu ücretten az, ağır ceza mahkemelerinde takip edilen davalar için belirlenen maktu ücretten fazla olamaz. ...

Hükmü karşısında davacının talep ettiği miktar bakımından hükmedilen vekâlet ücretinde hukuka aykırılık görülmemiştir B.3.Sair nedenlere ilişkin temyiz sebebi yönünden Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken,

belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması taleple bağlılık ilkesi gereğince bozma nedeni yapılmamıştır.

V. KARAR

İstanbul

21. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.10.2022 tarihli ve 2020/402 Esas, 2022/373 Karar sayılı kararına yönelik davalı vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün birinci ve ikinci fıkrasında yer alan ''dilekçede faiz istemi bulunmaması sebebiyle hüküm tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle'' ibaresinin çıkarılarak ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak,