Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/2165 K.2025/4938

Kurulunun 24.05.2022 tarihli, 2019/14-509 Esas, 2022/379 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; istinaf kanun yoluna başvurmayan tarafın temyiz kanun yoluna başvurmasında bir engel bulunmadığı dikkate alındığında, davalı vekilinin katılma yoluyla temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutuklama nedeniyle 150.000,00 TL maddi ve 150.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 250,00 TL maddi ve 250,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin ve davalı vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, davacının maddi ve manevi zarara uğradığına, mahsubun tazminata engel olmadığına, tazminat miktarlarının eksik olduğuna ilişkindir. Davalı vekilinin temyiz sebepleri; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, davacının kendi kusuru ile tutuklandığına, hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğuna, davanın reddine karar verilmesine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/42 Esas, 2022/377 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan 12.10.2021 tarihinde 1 gün gözaltında kaldığı, 13.10.2021-02.02.2023 tarihleri arasında 477 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda mahkumiyetine hükmedildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

36. Ceza Dairesinin 06.06.2023 tarih ve 2022/3789 Esas, 2022/395 Karar sayılı kararıyla mahkumiyet kararının kaldırılarak davacının beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 20.03.2023 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, davacının İstanbul

1. Sulh Ceza Hakimliğinin 13.10.2021 tarih ve 2021/698 Sorgu sayılı tutuklama müzekkeresinin infaz görmediği belirlenerek, davacının 1 gün gözaltında kaldığından bahisle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Bölge Adliye Mahkemesinin karar başlığında dava tarihinin ''30.03.2023'' olarak gösterilmemesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım eksikliği olarak olarak kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

19. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili ve davalı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Bakırköy