KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2024/2187 E., 2025/4930 K.
- Karar tarihi
- 27 Mayıs 2025
- Konu
- Ceza Hukuku
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2024/30 E., 2024/24 K
- Dava
- Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat DAVATARİHİ : 30.05.2022
- Hüküm
- İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
- Tebliğname görüşü
- Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince, davacının hükümlü olarak bulunduğu suçlar hakkında içtima kararı alınarak şartla tahliye edileceği tarihin hesaplanması gerekmekte iken içtimaya dahil edilmesi gereken cezaları içtima edilmemiş ve denetim süresinde suç işlediğinden bahisle hakkında haksız ve hukuka aykırı şekilde şartla tahliye kararının kaldırılması nedeniyle 350.000 TL maddi ve 1.000.000 TL manevi tazminatın şartla tahliyenin geri alındığı tarihten işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin davanın süresinde açılmadığı için davanın reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet
Karar Detayı
756 kelime·4 dk okuma·3 bölüm
Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davanın süresinde açıldığı, davacının şartla tahliyesinin geri alınması nedeniyle kapalı ceza evinde haksız olarak kaldığı, davanın reddedilmesinin hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu, davanın kabul edilerek davacı lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmesine ilişkindir.
III. DAVANIN KONUSU
İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan davacı hakkında Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.08.2006 tarih 2006/297 Esas ve 2006/648 Karar sayılı kararla kasten öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 81/1, 29 maddeleri uyarınca 18 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, ruhsatsız silah taşımak suçundan ise 2 yıl hapis ve 218.103.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın Yargıtay
1. Ceza Dairesince onanması üzerine infaza verildiği, davacı hakkında Gümüşhane Ağır Ceza Mahkemesinin 02.12.2010 tarih, 2010/315 D. iş sayılı kararıyla 09.12.2010 tarihinden geçerli olmak üzere koşullu salıverildiği, hükümlü koşullu salıverildikten sonra bu kez Of Asliye Ceza Mahkemesinin 31.01.2012 tarih 2011/237 Esas ve 2012/13 Karar sayılı ilamına konu kamu malına zarar verme suçunu 04.08.2011 tarihinde işlediğinden bahisle Karşıyaka
1. Ağır Ceza Mahkemesine ihbarda bulunulması üzerine mahkemece 05.02.2015 tarih 2006/297 Esas 2006/648 Karar sayılı Ek Karar ile hükümlünün denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlediğinden bahisle 5275 sayılı Yasanın 107/15. maddesi uyarınca şartlı tahliye kararının geri alınarak 04.08.2011 ila bihakkın tahliye tarihi olan 05.12.2022 tarihleri arasında kalan sürenin aynen infazına karar verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.04.2021 tarihli 2019/1-434 Esas ve 2021/155 Karar Nolu kararında özetle; hükümlünün kesinleşen Trabzon
4. Asliye Ceza Mahkemesinin ilamının içtimaya dahil edilmesi halinde hükümlünün sonradan denetim süresi içerisinde işlediği belirtilen 04.08.2011 tarihli koşullu salıvermenin geri almasına konu suçu denetim süresinde işlemeyeceği, kaldı ki hükümlünün koşullu salıverme kararı sonrası ceza infaz kurumundan içtimaya dahil edilmeyen diğer ilamının infazı sebebiyle tahliye edilmemesinden dolayı koşullu salıverme denetim süresinin de başladığından söz edilemeyeceği gerekçeleriyle Karşıyaka
1. Ağır Ceza Mahkemesince 21.03.2016 tarihli 297-648 sayılı ek kararla verilen infazın durdurulması kararı isabetli olduğundan, bu karara yönelik itirazı reddeden Karşıyaka
2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.03.2016 tarihli 2016/764 D. iş sayılı kararını kanun yararına bozan özel daire kararında isabet bulunmamaktadır, bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin kanun yararına bozma kararının kaldırılmasına, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.03.2016 tarihli 2016/764 D. iş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin reddine, Karşıyaka
1. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 05.02.2015 tarih 297-648 sayı ile verilen şartla tahliyenin geri alınmasına ilişkin ek kararın infazının durdurulmasına, mahallince toplama (içtima) kararı alınarak hükümlü hakkında yeniden bir müddetname düzenlenmesine karar verildiği, ancak Yargıtay Ceza Genel Kurulunun vermiş olduğu kararın 20.04.2021 tarihinde verildiği, davacının davayı ise 30.05.2022 tarihinde açtığı gözetilerek 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açılmadığından davanın reddine karar verilmiştir.
İlk Derece Mahkemesince süre yönünden reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE VE KARAR
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat davasının CMK 142. maddesinde belirtilen süre içinde açılmadığı anlaşıldığından, Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi
2. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Trabzon