Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/2222 K.2025/4931

Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299. maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin aracı üzerinde çalıntı / yakalama kaydı bulunması nedeniyle trafiğe çıkamadığından dolayı 1.500.000 TL maddi ve 500.000 TL manevi tazminatın tedbir tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin araç üzerinde el koyma işlemi yapılmadığından ve yasal koşulları oluşmadığından reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; müvekkilinin aracında yaklaşık 8 yıl çalıntı kaydının bulunması nedeniyle maddi ve manevi zarara uğradığını, davanın reddedilmesinin hukuka aykırı olduğu, davanın kabul edilerek maddi ve manevi tazminata hükmedilmesine ve temyiz incelemesinin duruşmalı yapılmasına ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Büyükçekmece

8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/653 Esas – 2016/436 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan 01 T 0018 plaka sayılı aracına 07.08.2013 tarihinde çalıntı / yakalama kaydının girildiği, 12.08.2013 tarihinde aracın davacıya yedi emin olarak teslim edildiği, yapılan yargılama sonunda davacının beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 10.02.2021 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacıya tebliğ edilmediği, tedbir tarihi tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı,

davacı tarafından aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, ancak davacının yediemin olarak kendisine teslim edilen aracı elinde bulunduğu süre içerisinde özel işlerinde kullanmak ya da taksi olarak ticari faaliyette bulunmak hususunda fiili bir engel bulunmadığı, otomobilin trafik kayıtlarında çalıntı kaydının ve yakalama kaydının bulunmasının davacının otomobili kullanmasına herhangi bir engel oluşturmadığı, otomobili yediemin sıfatıyla teslim aldığı halde ticari faaliyette kullanmamasının davacının kendi yanlış kanaatinden kaynaklandığından ve araç üzerinde fiili el koyma işleminin yapılmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiş.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının yasal koşullarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi

14. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Adana