Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/291 K.2024/7404

Dairemizce verilen bozma ilâmı üzerine sanık hakkında taksirle yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin reddine dair ek kararın, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan beraat kararı verilmiş, katılan vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 15.12.2016 tarihli ilamı ile bozulmasına karar verilmesi üzerine, mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b.e, 62/1, 50/4, 52/1-4. maddeleri uyarınca 16.850,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen kararın, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 17.03.2021 tarihli ilamı ile basit yargılama usulüne ilişkin hükümlerin değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulması üzerine mahkemece, sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b.e, 62/1, 52/2-4 ve 5271 sayılı CMK'nın 251/3. maddeleri uyarınca 10.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, sanık müdafinin itirazı üzerine,

genel hükümlere göre yargılama yapılarak sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b.e, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiş, sanık müdafinin temyiz talebi üzerine hükmün kesin nitelikte olduğu gerekçesi ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan temyiz isteminin reddine dair ek kararın onanması görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği; öncelikle verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilmesi talebine, suç tarihi dikkate alındığında zamanaşımı süresi dolduğu için düşme kararı verilmesi gerektiğine, kazanın gerçekleştiği inşaatın sahibi olan şirkette müvekkil sanığın hak ve sorumluluğu bulunmadığı için eksik olan güvenlik önlemlerini yerine getirme sorumluluğu olmadığı dikkate alındığında, şirket ortaklığı veya müdürlüğü nedeniyle kusursuz ceza sorumluluğu bulunmayan sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak ve neden gösterilmeden teşdit uygulanmak suretiyle mahkumiyet yönünde hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna,

eksik araştırma ve inceleme sonucu verilen hükmün kaldırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE VE KARAR

Sanık hakkında hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315/1. maddesinde yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, Tuzluca Asliye Ceza Mahkemesinin 14.11.2023 tarihli ek kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak,