Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/3300 K.2024/6277

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b-d, 52/2-4 maddeleri uyarınca 6300 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, ilgili kararın sanık müdafii ve mağdur vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12.Ceza Dairesinin, 03.11.2020 tarihli ve 2019/7050 Esas, 2020/5602 Karar sayılı ilâmıyla, basit yargılama usulü yönünden yeniden değerlendirilmek üzere hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyularak basit yargılama hükümleri uygulanmak suretiyle verilen karara sanık müdafiinin itirazı üzerine,

genel hükümlere göre yapılan yargılamada 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/2-4 maddeleri uyarınca 3360 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, kararın hukuka aykırı olduğuna ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanığın, gündüz vakti, meskun mahalde, tek yönlü parke kaplı caddede, park halindeki kamyoneti çalıştırarak seyre başladığı sırada, aracının sağ yan kısmıyla, gidiş yönüne göre sağdan yürümekte olan 2004 doğumlu yayayı araç ile yol kenarındaki duvar arasına sıkıştırmasıyla, yayanın vücudunda 4.dereceden kemik kırığı ve yüzde sabit iz oluşacak şekilde yaralanmasıyla sonuçlanan olayda;

mahkemece, asli kusurlu şekilde neticeye sebebiyet verdiği kabul edilen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesindeki taksirle yaralama suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

ve KARAR 5237 sayılı Kanun'un 50/2 maddesinin ''suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez'' şeklindeki hükmüne ve 5237 sayılı Kanun'un 89.maddesinin birinci fıkrasındaki seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilmesine rağmen, sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi ve 5271 sayılı CMK'nın 252.maddesinin üçüncü fıkrası gereğince basit yargılama usul hükümlerine göre verilen karara karşı yapılan itiraz üzerine genel hükümlere göre karar verilirken,

5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinin üçüncü fıkrası uygulanması neticesindeki indirimin yalnızca itiraz yolunun sanık dışındaki kişiler tarafından kullanılması durumunda korunacağının dikkate alınmaması hukuka aykırı bulunmuş ise de temyiz edenin sıfatı karşısında aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Gürpınar Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak,