Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2025/689 K.2025/6085

Sanık hakkında Yargıtay 12. Ceza Dairesince verilen bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanun'un (1412 sayılı Kanun) 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 134/1-2, 43, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, ilgili kararın temyizi üzerine Dairemizin, 16.04.2024 tarihli, 2020/8580 Esas, 2024/1744 Karar sayılı ilamıyla; uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmesi zorunluluğu gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Dairemizce verilen bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonucunda, Yerel Mahkemece bozma ilamına uyulması yönündeki kararı ile uzlaştırma işlemleri yerine getirilmiş ancak tarafların uzlaşmaması üzerine genel hükümlere göre yapılan yargılama sonucunda, sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan, 5237 sayılı Kanunun 134/1-2, 43, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzeltilerek onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, bilerek ve isteyerek fotoğrafları çekmediğine, kastının olmadığına, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, Dairemizce verilen bozma ilâmı üzerine yapılan yargılama sonunda; dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, sanığın kullanmış olduğu cep telefonunun kamerası ile yoldan geçen katılanların fotoğraflarını çektiği olayda sanık hakkında 5237 sayılı Kanunun 134/1-2. maddesindeki özel hayatın gizliliği ihlal suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, sanığın temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

-Sanık hakkında zincirleme suç yönüyle hükmedilen cezada artırım yapılırken uygulama maddesi olan 5237 sayılı Kanunun 43/2. maddesinin yollamasıyla 43/1. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 1412 sayılı Kanun’un 268/4. maddesine aykırı hareket edilmesi,

-Sadece sanık tarafından yapılan temyiz sonucu lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı bulunduğundan hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının üçüncü paragrafındaki “TCK 43.maddesi” ibaresinin çıkarılarak, yerine “5237 sayılı Kanuun 43/2. madde ve fıkrası yollamasıyla aynı Kanun'un 43/1. madde ve fıkrası” ibaresinin eklenmesi, hüküm fıkrasının hüküm fıkrasının sekizinci paragrafındaki "ve bozma sonrası yapılan 4 adet tebligat gideri olan 700 TL olmak üzere toplam 750 TL" ibaresinin çıkarılması suretiyle Tebliğname'ye uygun olarak, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,