Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2025/8185 K.2026/2303

İTİRAZ Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma Hüküm : Mahkumiyet İtiraznamedeki düşünc : Onama İtiraza Konu Karar: Yargıtay

12. Ceza Dairesi'nin 06.11.2025 tarihli ve 2025/50 03... /7807 Karar sayılı düşme kararı İtiraz Eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı Dairemizin, 06.11.2025 tarihli ve 2025/50 03... /7807 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.12.2025 tarihli ve KD-2025/44372 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanunun 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2023 tarihli ve 2023/33 Esas, 2023/72 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı CMK'nın 250. maddesi uyarınca seri muhakeme usulünün uygulanması için verilen durma kararının dava zamanaşımını durdurduğu, durma süresi de eklendiğinde mahkemenin son karar tarihi olan 28/01/2025 tarihinde olağan zamanaşımı süresi 8 yılın geçmediğinin anlaşılması nedeniyle Dairemizce verilen düşme kararının kaldırılarak hükmün onanması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Anayasa'nın 38. maddesi uyarınca dava zamanaşımını durduran veya kesen nedenlerin kanunda açıkça gösterilmesinin gerektiği, bu nedenlerin yorum veya kıyas yoluyla genişletilmesi mümkün olmadığı; sanık hakkında seri muhakeme usulünün uygulanmasına yönelik verilen durma kararının, zamanaşımı süresini durduran veya kesen bir neden olduğuna ilişkin herhangi bir kanuni düzenlemenin bulunmadığı dikkate alındığında. Mudanya

2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2023 tarihli ve 2023/33 Esas, 2023/72 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı CMK'nın 250. maddesi uyarınca seri muhakeme usulünün uygulanması için verilen durma kararının, 5237 sayılı Kanun'un 67.maddesinde belirtilen zamanaşımını kesen ya da durduran nedenlerden olmadığı anlaşılarak yapılan incelemede; sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem, 5237 sayılı Kanunun 179. maddesinin üçüncü fıkrası atfıyla ikinci fıkrasında yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık zamanaşımına tabidir.

Kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, zamanaşımını kesen en son işlem, 30.05.2016 tarihli mahkumiyet hükmü olup, anılan tarihten itibaren 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımının temyize konu karar tarihinden önce 30.05.2024 tarihinde gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR