Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2026/9 K.2026/1195

Kanun'un 223/2-a maddesi gereğince beraatine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine duruşma açılarak yapılan inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak 213 sayılı Kanun'un 359/a-2, 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ilde değiştirilen 359. maddenin ek maddesi, 5237 sayılı Kanun'un 62, 50/1-a, 52/2 ve 52/4 maddeleri uyarınca 6.750,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanığın temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; tebligatın usulüne uygun olmadığına, vergi kaydının 07.01.2022 tarihinde sonlanmasına ve işi terk etmesine karşın bu tarihten sonra yapılan e-tebligatın hukuka aykırı olduğuna, lehe hükümlerin uygulanmadığına, bu nedenle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; ...

Vergi Dairesi Müdürlüğünün... vergi kimlik numaralı mükellefi ...'in mükellefiyetinin 07/01/2022 tarihinde sona erdiği, vergi müfettişi tarafından 2018 yılına ait defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmesinin istendiği, sanığın e tebligat adresine 30/12/2022 tarihinde tebligatın yapıldığı, sanığın savunmasında tebligattan haberdar olmadığını beyan ettiği, vergi dairesinden gönderilen müzekkere cevabında sanığın e tebligat aktiavasonu sırasında kullanıcı kodu, parola ve şifrenin kapalı bir zarf içerisinde sanığa teslim edilmediğinin bildirildiği,

bu nedenle yapılan e tebligatın usulüne uygun olmadığı ve sanığın üzerine atılı defter ve belge gizlemek suçunun yasal unsurların oluşmadığı gerekçesi ile hakkında beraat hükmü kurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılarak yapılan incelemede; sanığın internet üzerinden online olarak başvurup, online olarak aktivasyonu yaptırmış olması, online başvuru sırasında vermiş olduğu irtibat telefon numarasının halen sanığın kullandığı telefon numarası olması, yine vermiş olduğu, bilgilendirme e-mail adresinin sanık adına oluşturulmuş e-mail adresi olması karşısında;

sanığın haberi olmadığı iddiasının somut dayanağı olmadığı gibi, online başvuru yapılıp, online olarak aktivasyonun yapıldığı koşullarda da 456 sıra no'lu tebliğ hükümleri gereği kapalı zarf içerisinde kullanıcı adı, kodu ve parolasının tesliminin aranmayacağı gerekçesi ile ilk derece mahkemesinin beraat kararı kaldırılarak sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

213 sayılı Kanun'un "Elektronik ortamda tebliğ" başlıklı 107/A maddesinde. "Bu Kanun hükümlerine göre tebliğ yapılacak kimselere, 93 üncü maddede sayılan usullerle bağlı kalınmaksızın, tebliğe elverişli elektronik bir adres vasıtasıyla elektronik ortamda tebliğ yapılabilir. (Ek fıkra: 7/4/2015-6637/5 md.) Elektronik ortamda tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır.

Maliye Bakanlığı, elektronik ortamda yapılacak tebliğle ilgili her türlü teknik altyapıyı kurmaya veya kurulmuş olanları kullanmaya, tebliğe elverişli elektronik adres kullanma zorunluluğu getirmeye ve kendisine elektronik ortamda tebliğ yapılacakları ve elektronik tebliğe ilişkin diğer usul ve esasları belirlemeye yetkilidir." ve 27.08.2015 tarihli ve 29458 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 456 sıra no'lu Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği "Bildirim Yükümlülüğü ve Elektronik Tebligat Adresi Edinme" başlıklı 5.2. bendinin 3. fıkrasında.

"İnternet vergi dairesini kullanarak elektronik ortamda bildirimde bulunan gelir vergisi mükelleflerine internet vergi dairesi kullanıcı kodu, parola ve şifresi verilmeyecek olup bu mükellefler sisteme her girişlerinde sistem tarafından kimlik doğrulaması yapılmak suretiyle elektronik tebligat sistemini kullanabileceklerdir." ve "Elektronik tebliğ sisteminden çıkış" başlıklı 7. maddesinde, "Zorunlu veya ihtiyari olarak elektronik tebligat sistemine dahil olanların aşağıdaki durumlar dışında sistemden çıkmaları mümkün değildir.

Tüzel kişilerde ticaret sicil kaydının silindiği (nevi değişikliği ve birleşme halleri dahil) tarih itibarıyla, elektronik tebligat adresi kapatılır. Gerçek kişilerde ise ilgilinin ölümü veya gaipliğine karar verildiğinin idare tarafından tespit edildiği durumlarda ölüm/karar tarihi itibarıyla ilgilinin elektronik tebligat adresi re’sen kapatılır. Mirasçıların bağlı olunan vergi dairesine başvurması halinde de müteveffanın elektronik tebligat adresi kullanıma kapatılır.

Gerçek kişilerde muhatabın; tüzel kişilerde ise şirketin tek kanuni temsilcisi olması durumunda ilgili kanuni temsilcinin, birden çok kanuni temsilcisi olması durumunda tüm kanuni temsilcilerin görme engelli olduklarının ispat ve tevsik edilmesi durumunda, bu mükelleflere elektronik tebligat sistemi kullanılmadan Kanunun 93 üncü ve müteakip maddelerinde belirtilen diğer tebliğ usullerine göre tebligat işlemi yapılacaktır." şeklindeki düzenlemeler karşısında somut olay incelendiğinde; sanığın internet üzerinden elektronik tebligat adresi aldığı,

456 sayılı Tebliğ'e göre internet vergi dairesini kullanarak elektronik ortamda bildirimde bulunan gelir vergisi mükelleflerine internet vergi dairesi kullanıcı kodu, parola ve şifresi verilmeyeceği, bu mükelleflerin sisteme her girişlerinde sistem tarafından kimlik doğrulaması yapılmak suretiyle sisteme girebilecekleri, ayrıca 01.07.2022 tarihinde işini terk etmesine karşın aynı Tebliğ'in 7. maddesine göre gerçek kişilerde ilgilinin ölümü veya gaipliğine karar verildiğinin idare tarafından tespit edildiği durumlarda ölüm/karar tarihi itibarıyla ilgilinin elektronik tebligat adresinin re’sen kapatılacağı,

bu nedenle sanığa yapılan tebligatın usulüne uygun olduğu ve üzerine atılı suçun tüm unsurları itibarıyla oluştuğu anlaşılmakla.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

22. Ceza Dairesinin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İzmir