Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/2211 K.2013/15216

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden almak, hırsızlık suçunun temel şeklidir. Taşınır malın alınmasının suç oluşturabilmesi için, zilyedinin rızasının bulunmaması gerekir.

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

...

Otel'de tatil yapan katılan ...'nin, kaplıcaya giderken içerisinde 2.280 TL para, 2 adet cep telefonu, 2 adet altın künye bulunan çantasını resepsiyon görevlisi olan sanık ...'ye teslim ettiği, havuz çıkışı çantasını alarak odasına döndüğünde çanta içerisinde bulunan bir adet altın künye ile 300 TL'sinin olmadığını fark ettiği, katılan ...'nin eşi olan ...'ın da odaya çıktığında dolap içerisindeki pantolonunun cebinden 90 TL parasının çalındığını fark ettiği, katılanların odasını da sanık ...'nin temizlediği, sanık ...'nin dışında odaya giren çıkan olmadığı,

bu şekilde sanık ...'nin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, sanık ...'nin de hırsızlık suçunu işlediği iddia olunan somut olayda; sanıkların aşamalarda değişmeyen istikrarlı savunmalarında atılı suçlamayı kabul etmediklerini beyan ettikleri, olayı gören kimsenin olmadığı, bu durumda katılanların soyut iddiasından başka delil elde edilmemesi nedeniyle "kuşkudan sanık yararlanır" (in dubio pro reo) ilkesi gereğince sanıkların beraatlerine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.