Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/4437 K.2020/1558

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılan ...’nin tarihi eserlere olan ilgisinden faydalanarak Pınarbaşı İlçesinde 8 adet tarihi eser niteliğinde altın heykel bulunduğunu, bunları devlete verip 8 milyon TL para alacaklarını, bu konuda arkadaşı olan Yüzbaşı ...’nin kendilerine yardımcı olacağını söylediği ve temyiz dışı sanık ...'ı ... olarak tanıttığı, daha sonra harabe bir evden çıkardıkları 8 adet heykeli gösterip, heykellerin devlete verilmesinde gerekli işlemler için para gerektiğini söyleyerek katılandan farklı tarihlerde toplam 98.000 TL para aldıklarının iddia edildiği somut olayda,

dosya kapsamında toplanan delillere göre taraflar arasında uzlaştırma yönünde verilen bozma sonucu uzlaştırma sağlanamadığı ve sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Aynı suç işleme kararının icrası kapsamında katılandan farklı tarihlerde menfaat temin eden sanık hakkında TCK'nın 43. maddesi gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, ayrıca katılandan elde ettiği 98.000 TL menfaatin karşılığında 60.000 TL bedelli senet vermesinin zarar giderme olarak değerlendirelemeyeceği gözetilmeden sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.