Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/7473 K.2020/5454

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığa atılı güveni kötüye kullanma suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dairemizin bozma ilamı üzerine dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, kullandığı ticari taksiye yolcu olarak binen katılan tarafından taksi ücretinin ödenememesi üzerine katılana ait cep telefonunu taksi ücreti ödendiğinde geri vermek üzere kendisinden teslim aldığı, akabinde katılanın borcunu ödemek için sanığın yanına gitmesine rağmen, sanığın söz konusu cep telefonunu katılana iade etmeyip başkasına satarak yarar sağladığı, bu suretle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

sanık savunmaları, katılan ve tanık beyanları, iletişim kayıtları, suça konu telefona ilişkin fatura sureti, suça konu cep telefonunun satışına ilişkin verilen temyiz dışı sanık ...’a ait nüfus cüzdanı sureti, uzlaştırma raporu ve tüm dosya kapsamına göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla, bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Önceki hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dairemizin bozma ilamının sanık lehine olması karşısında, bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,