Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9562 K.2023/1834

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanıklar hakkında, Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 03.09.2015 tarihli ve 2015/52308-11 soruşturma numaralı iddianame ile; şikâyetçinin kuyumcu dükkanından gündüz vakti ziynet eşyası çaldıklarından bahisle; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 53/1 ve 58. maddeleri uyarınca hırsızlık suçundan cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Adana 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2016 tarihli ve 2015/636 Esas, 2016/645 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 168/2 ve 53/1. maddesi uyarınca 3 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri, sanıklar hakkında mahkûmiyet kararını temyiz etme iradelerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü şikâyetçinin kuyumcu dükkânına gündüz saat 11.00 sıralarında sanık ...'ın müşteri olarak geldiği, CD izleme tutanağına göre satın almak bahanesi ile tezgah üzerindeki bir kısım altınlara baktığı, tezgah üzerinde bulunan küçük bir parçayı ağzına attığı, tezgahtar olan tanık ...'i oyalayarak tezgah üzerinde bulunan bir kısım altını cebine koyduğu ve herhangi bir altın satın almadan iş yerinden ayrıldığı, aynı gün saat 15.25 sıralarında sanık ...'in aynı işyerine geldiği, müşteri olarak altınlara baktığı, tezgah üzerinde bulunan bir kısım altınları alarak cebine koyduğunun tespit edildiği,

sanıkların atılı suçu kabul etmedikleri, kovuşturma aşamasında şikâyetçinin bütün zararını karşıladıkları, güvenlik kamera görüntülerinin bizzat mahkemece izlenmesi, tanığın teşhisi, CD inceleme tutanağı birlikte değerlendirilerek sanıkların savunmalarına Mahkemece itibar edilmeyerek cezalandırılmalarına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV.GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı,

aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR