Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9573 K.2023/3429

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karabük Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.05.2016 tarihli ve 2016/1008 Esas No.lu iddianamesi ile, sanık hakkında katılan tarafından iş hanının zemin katında bulunan mescide bırakılan çantayı çalmak şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-a, 53/1, 58 ve 63. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Karabük 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.06.2016 tarihli ve 2016/323 Esas, 2016/375 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 145 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve aynı Kanun'un 58. maddesi gereği cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 29.03.2021 tarihli onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, hukukî nitelendirmenin hatalı yapıldığına, 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesi gereği sanığın akıl sağlığı araştırılmadan karar verildiğine, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümleri ile lehe hükümlerin uygulanmamasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ve re’sen dikkate alınacak sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, katılan tarafından iş hanının zemin katında bulunan mescide bırakılan çantayı çaldığı iddiasıyla açılan davada Yerel Mahkeme de oluşu bu şekilde kabul ederek sanığın atılı suçtan cezalandırılmasına karar vermiştir. 2. Olay Yeri İnceleme Raporu, Araştırma, Görüntü İzleme ve Tespit Tutanağı, Olay Araştırma Tespit ve Yakalama Tutanağı, Teşhis ve Teslim Tutanağı, katılanın aşamalardaki beyanları ile sanığın ikrar niteliğindeki savunmaları ve adli sicil kaydı dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamına göre; içerisinde kimlik belgesi, üç adet flash bellek, üç adet anahtar takılı olan anahtarlık, şemsiye, iki adet ilaç ve muayene aleti ile leblebi poşeti bulunan çantanın çalındığı somut olayda; suça konu eşyaların değerinin az kabul edilmesinin olanaklı olmadığı ve koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesi uyarınca uygulama yapılmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış;

sanığın üzerine atılı suçlamayı kabul etmesi ve tüm dosya içeriğine göre atılı hırsızlık suçunun sübuta erdiğinin kabulünde, suça konu çantayı Tüccarlar Kooperatifi isimli iş hanının zemin katında bulunan mescidden çalan sanığın eylemini gerçekleştirdiği yerin aynı zamanda bina niteliğinde olduğunun anlaşılması karşısında suç tarihi itibariyle 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılmasında;

lehe hükümlerin uygulanmasına dair talebin bulunmaması ve sonuç ceza miktarı dikkate alındığında sanık hakkında aynı Kanun'un 50, 51 ve 62. maddeleri ile 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediği gibi,

sanığın işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde önemli derecede azalma olduğuna dair beyan veya talebin bulunmadığı gözetildiğinde sanık hakkında eksik araştırma yapıldığına dair temyiz sebebinin yerinde olmadığı ve somut olayda etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma şartlarının bulunmadığı anlaşılmakla mahkemece kurulan hükümde bu yönleriyle hukuka aykırılık bulunmamış; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı,

eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan İstanbul Anadolu 34. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.05.2013 tarihli ve 2012/992 Esas, 2013/382 Karar sayılı ilamında iki ayrı suçtan hükümlülük kararı bulunması karşısında; 5275 sayılı Yasa'nın 108/2. maddesi gözetilerek, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerekirken, ilamın tamamının tekerrüre esas alınması ile yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Karabük 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.06.2016 tarihli ve 2016/323 Esas, 2016/375 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği sanık hakkında İstanbul Anadolu 34. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.05.2013 tarihli ve 2012/992 Esas,