Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/12631 K.2025/6670

Sanığın TCK'nın 141/1, 53, 58 maddelerinden cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında ilk derece mahkemesince sanığın atılı suçtan beraatine hükmedilmesi akabinde bu kararın o yer Cumhuriyet savcısı tarafından aleyhe istinaf edilmesi sonucunda bölge adliye mahkemesince duruşmalı yapılan yargılama sonunda ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak TCK'nın 141/1, 62, 53 maddelerinden sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin "aleyhine kesin, somut delil bulunmaksızın hüküm kurulduğuna, atılı suçu işlemediğine, beraatine karar verilmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;