Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11387 K.2023/7173

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarında başvurulacak kanun yolu, mercii, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerektiği halde, karar tarihinde cezaevinde bulunan sanığa 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesi uyarınca hükmün cezaevi veya tutukevi aracılığı ile verilecek dilekçe ile temyiz edilebileceğine ilişkin bir açıklık ve kararın tebliğ tebellüğ belgesinde “okunup anlatılmak suretiyle” ibaresinin de bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın öğrenme üzerine verdiği temyiz dilekçesinin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın olay tarihinde ... vakti katılanın aracına sol kapı camını kırıp, garajda bulunan çantasını alması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b ve 151/1. maddelerinde belirtilen hırsızlık ve mala zarar verme suçlarını oluşturduğu, bu suçlar için öngörülen cezaların üst sınırına göre; 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği hesaplanan 8 yıllık olağan zamanaşımının, aynı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımını kesen son işlem olan 14.05.2013 günlü mahkûmiyet kararı tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu anlaşıldığından,