Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11712 K.2024/16966

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Suça sürüklenen çocuğun 20.12.2022 tarihli duruşmada "erteleme uygulanmasına” ilişkin talebinin bulunduğu, Mahkemece herhangi bir değerlendirme yapılmadan erteleme hükümlerinin uygulanmadığı anlaşılmış ise de; suça sürüklenen çocuk hakkındaki açıklanan ilk hükmün temyiz edildiği ve Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 04.10.2022 tarihli ilâmıyla bozulduğu nazara alınarak; bozma sonrası kurulan hükümde, hükmün aynen açıklanması zorunluluğunun olamayacağı, suça sürüklenen çocuğun tekrar suç işlemeyeceği konusunda bir kanaatin oluşup oluşmadığı değerlendirilerek erteleme hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Gerekçeli karar başlığında suç adının iş yeri dokunulmazlığının ihlâli yerine konut dokunulmazlığının ihlâli olarak belirtilmesi,