Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/24565 K.2025/22966

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin; ''sanığın kimsenin oturmadığı ve kapısı açık eve girdiğine, suçun işleniş şekli ve alınan eşyanın değerine bakıldığı zaman sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken 6 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğuna, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 145. maddesinin tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinin de hukuka aykırı olduğuna,

Türk Ceza Kanunu'nun 3. maddesi gereğince işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunması gerekirken 6 yıl 3 ay hapis cezası verilmesinin hakkaniyete uymadığına'' ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;