Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/2685 K.2025/10633

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanık hakkında adli sicil kaydında bulunan tekerrüre esas ilamlardan, en ağırı olan Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2015 tarih, 2015/145 Esas ve 2015/430 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınması gerekirken, Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/160 Esas ve 2012/95 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkartılmasına; yerine "Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2015 tarih, 2015/145 Esas ve 2015/430 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınarak,