Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/10809 K.2025/18558

Başsavcılığının 01.09.2025 tarihli ve KYB-2025/100881 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "1-Sanık hakkında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 08.06.2016 tarihli ve 2016/88149 soruşturma, 2016/25291 esas, 2016/21402 sayılı iddianamesiyle "bina içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık" suçundan açılan kamu davası üzerine yapılan yargılama sonunda, Ankara

39. Asliye Ceza Mahkemesince sanığın eylemini, olay tarihinde müştekinin iş yerinde tezgahın arkasına geçmesinden yararlanarak cep telefonunu masanın üzerinden alması şeklinde gerçekleştirdiği gerekçesiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1. maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, benzer bir olaya ilişkin Yargıtay

13. Ceza Dairesinin 10.05.2018 tarihli ve 2018/2788 esas, 2018/7060 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinde yerini bulan "bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık" suçunu oluşturduğunun gözetilmemesinde, Kabule göre de.

2-5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun, 02.12.2016 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile uzlaştırma kapsamına alınması nedeniyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Uzlaştırma" başlıklı 254. maddesi hükümlerinin öncelikle uygulanması suretiyle kovuşturma dosyasının,

uzlaştırma işlemlerinin 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümlünün, suç tarihinde gündüz vakti saat 17.00 sıralarında, daha önce güvenlik görevlisi olarak çalıştığı Örnek Han isimli iş hanına gittiği, bu iş hanında bulunan şikâyetçinin iş yerine şikâyetçi ile sohbet etme bahanesiyle girdiği, bir müddet şikâyetçi ile konuştuğu ve ardından şikâyetçinin tezgâhın arkasına geçmesini fırsat bilerek iş yeri içinde bulunan masa üzerindeki şikâyetçiye ait cep telefonunu çaldığı anlaşılmakla;

hükümlünün eyleminin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde 5237 sayılı Kanun’un 141/1. maddesi gereği hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 1 No.lu kanun yararına bozma isteminin, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle KABULÜNE, Ankara