Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/13029 K.2026/3039

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında verilen hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik istinaf başvurularının Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıkların temyiz istemleri; atılı suçu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, somut ve yeterli delil bulunmadığından beraat hükümleri verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1.5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinde ağırlaştırıcı neden olarak öngörülen aleniyetin oluşabilmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesinin gerekmesi ve somut olayda, hakaret eylemin bir kısım tanıklar tarafından aleni sayılmayan acil servis muayene bölümünde gerçekleştiğinin belirtmesi karşısında; sanığın hakaret eylemini acil servisin neresinde gerçekleştirdiği tespit edilerek sonucuna göre anılan maddenin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2.Hakaret suçunun, haksız tahrik altında işlendiğinin kabul edilmesine rağmen, özel nitelikte olan ve daha lehe hükümler içeren 5237 sayılı Kanun'un 129. maddesi yerine genel tahrik kurumunu düzenleyen aynı Kanun'un 29. maddesinin uygulanması, hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR