Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/7252 K.2023/10360

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.02.2015 tarihli ve 2015/3326 Soruşturma, 2015/1253 Esas, 2015/132 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun (1136 sayılı Kanun) 59 uncu maddesi uyarınca son soruşturmanın açılması kararı verilmesi talep edilmiştir.

2.... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.03.2015 tarihli ve 2015/124 Esas, 2015/83 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca yargılamasının yapılması ve delillerin takdiri için 1136 sayılı Kanun'un 59 uncu maddesine göre son soruşturmanın İzmir Ağır Ceza Mahkemesinde açılıp yapılmasına karar verilmiştir.

3.İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.12.2015 tarihli ve 2015/107 Esas, 2015/321 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, bu cezanın aynı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesi gereğince 1.500 TL adli para cezasına çevrilmesine, yine aynı Kanun’un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bu cezanın 5 eşit taksitte ödenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri Alınan ücretin sözlü danışma ücreti olduğuna, vekalet ve görev ilişkisinin kurulmadığına ve suç kastının olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Avukat olan sanığın, ceza infaz kurumunda hükümlü olarak bulunan mağduru 31.10.2013 ve 02.12.2013 tarihlerinde ziyaret edip görüşerek, mağdurun yargılanarak hapis cezası ile cezalandırılıp kesinleşen İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/654 ve aynı yer 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/121 Esas sayılı davaları sonunda verilen kararların kesinleşmelerinin usule aykırı yapıldığından bahisle eski hâle getirme ve temyiz talebinde bulunmak için vekilliğini üstlenmek üzere anlaşıp, ceza infaz kurumu hesabından 31.10.2013 tarihinde vekâlet ücreti olarak mağdurun gönderdiği 1.000 Türk Lirasını almasına rağmen, gereğine tevessül etmediği,

bu suretle üzerine atılı görevi ihmal suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında, Mahkemece; sanığın eyleminin sübuta erdiğinin kabulüyle ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan cezalandırılması yoluna gidildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işlediğinden bahisle kamu davası açılmış, Mahkemece sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de; sanığın aksi kanıtlanamayan ve mağdur tarafından da doğrulanan savunması karşısında ne şekilde mağduriyetine sebep olduğu hususu tartışılıp karar yerinde gösterilmeden beraati yerine yazılı şekilde yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde adli para cezasının ödenmemesi halinde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin üçüncü fıkrasına ve 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi,

Yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen ve adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince, ayrıca, hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanmasının yasaklanmasına karar verilmemesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR