Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2022/13207 K.2023/15536

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1-Sanık Hakkında Katılana Yönelik Hakaret Suçundan Kurulan Mahkûmiyet Hükmünün İncelenmesinde, Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı Kanun'un 125/2-1 maddesindeki hakaret suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Kanun’un 66/1-e, 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıl kesintili ve uzamış zamanaşımının, son suçun işlendiği 22.03.2011 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında hakaret suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2-Sanık Hakkında Katılana Yönelik Tehdit Suçundan Kurulan Mahkûmiyet Hükmünün İncelenmesinde İse, Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın aşamalarda alınan ifadelerinde katılandan alacaklı olduğunu, ödeme yapmaması nedeniyle sözkonusu mesajları gönderdiğini, katılandan olan alacağını ispatlayamacağını savunduğu, buna karşılık katılanın aşamalarda alınan ifadelerinde ise alacak ilişkisine dair herhangi bir anlatımının olmadığı, katılana bu hususunda sorulmadığı, ayrıca dinlenen tanığın da ifadelerinde alacak ilişkisinden bahsetmediğinin anlaşılması karşısında, katılan ve tanığın ifadelerinin yeniden alınarak katılan ile sanık arasında hukuki alacak ilişkisi bulunup bulunmadığına dair tereddütün giderilerek bu hususun netleştirilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yeterli olmayan gerekçe ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza süresi açısından sanığın kazanılmış hakkın korunması,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,