Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/12045 K.2025/1072

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 1-İlk derece mahkemesince sanıklar ... ve ... hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 37. maddesi yollamasıyla 170/1-c maddesi gereği verilen hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı, bu verilen kararı Cumhuriyet Başsavcısının temyiz ettiği, Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nce.

A) 5271 sayılı Kanun'un 231/12. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığı ve katılanın istemine yönelik mahallinde itirazen karar verildiği anlaşıldığından istemin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince reddine karar verilerek kesinleştiği, b) Diğer sanık ... yönünden ise,

6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan kurulan hükümde emanete kayıtlı 4 adet boş kovanın 6136 sayılı Yasa kapsamında bulunan bir silahtan atılıp atılmadığının tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmesi gerektiğinden eksik araştırma ile verilen kararın bozulduğu,

2- Cumhuriyet Başsavcılığı'nın bu karara sanık ... yönünden itiraz ettiği, Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nce itirazı kabul edilerek sanık ...'in mağdurlara yönelik eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 106/2-a, 43/2 maddelerinde düzenlenen silahla tehdit suçunu oluşturduğu gözetilerek suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde aynı Kanun'un 170/1-c maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesinin bozulduğu,

3- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sadece sanık ...'in 5237 sayılı Kanun'un 170/1-c maddesi uyarınca verilen kararına itiraz edilmiş olduğundan reddedilen diğer hususlara ilişkin itiraz da yapılmaması nedeniyle ilk derece mahkemesinin sanık ... hakkında aynı Kanun'un 179/3. maddesi uyarınca verilen karar ve diğer sanık ...'in eylemlerinden dolayı verdiği kararlar kesinleşmiştir.

Kesinleşen karar hakkında mahkemenin resen yeniden hüküm kurması hukuken mümkün değildir. Herhangi bir bozma yapılmadığı halde mahkeme tarafından sehven ona yönelik yeniden yargılama yapıp mahkumiyet kararı verilmesi yok hükmündedir. Başsavcılığın yok hükmünde kabul edilen eyleme ilişkin bozma yönünde tebliğnamedeki düşüncesine itibar edilmemiştir.

Sanık ... hakkında silahla tehdit ve 6136 sayılı Kanun’a aykırılık suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri yönünden yapılan incelemede.