Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2024/3886 K.2025/2315

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; dava konusu 166 ada 1 parsel sayılı (ve mera vasıflı) taşınmazın davacı ve davalı köy halkı tarafından ortak olarak kullanılmasına rağmen Burdur Mera Komisyonu kararı ile davalı köye tahsis edildiğini, komisyon kararının eksik ve hatalı olup vekil eden köyün çiftçi ve hayvancılarının hiçe sayıldığını belirterek mera komisyon kararının iptali ile dava konusu taşınmazın her iki köyün ortak kullanımına tahsis edilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile özetle; dava konusu meranın davalı köye, sahip oldukları hayvan sayısı, hayvanların cinsi, köyde yaşayan ve geçimini çiftçilikle sağlayan kişilerin sayısı itibari ile ihtiyaç sebebi gözetilerek verildiği ve davacı köy tüzel kişiliğinin herhangi bir hakkı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf taleplerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle;

a.İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının usul ve yasaya aykırı olduğunu,

b.Hükme esas alınan bilirkişi raporunun denetime elverişli olmadığını ve hukuki nitelendirmede bulunduğunu,

c.Dava konusu meranın uzun yıllardan beri davacı ve davalı köyler tarafından ortak olarak kullanıldığını,

d.Mera komisyon kararının eksik ve hatalı olup vekil eden köyün çiftçi ve hayvancılarının hiçe sayıldığını,

e.Eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile sonuca gidildiğini,

f.Mahalli bilirkişi beyanları ile davanın ispat edildiğini,

g.Davalı köyün meraya ihtiyacı olduğu düşünülse dahi güncel durumda kullanıp kullanmadığının tespit edilmesi gerektiğini,

h.Dava konusu meranın davacı köy halkı tarafından halen kullanıldığını ve vekil eden köyün hayvan sayının davalı köyün on katı olduğunu, beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, mera komisyonu kararının iptali istemine ilişkindir. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR